تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 228

مساهمون:

ص٢٢٨
ترك نشود . ( مسأله 1245 ) : اگر محلى دو راه دارد ، يك راه آن كمتر از هشت فرسخ وراه ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد ، چنانچه مسافر از راهى كه هشت فرسخ است به آنجا برود ، بايد نماز را شكسته بخواند ، واگر از راهى كه هشت فرسخ نيست برود ، بايد تمام بخواند . ( مسأله 1246 ) : اگر شهر ديوار دارد ، بايد ابتداى هشت فرسخ را از ديوار شهر حساب كند ، واگر ديوار ندارد بايد از خانه هاى آخر شهر حساب نمايد . شرط دوم : آن كه از أول مسافرت قصد هشت فرسخ را داشته باشد ، پس اگر به جائى كه كمتر از هشت فرسخ است مسافرت كند ، وپس از رسيدن به آنجا قصد كند جائى برود كه با مقدارى كه آمده هشت فرسخ شود ، چون از أول قصد هشت فرسخ را نداشته بايد نماز را تمام بخواند . ولى اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود ، يا چهار فرسخ برود ، وچهار فرسخ ديگر به وطنش يا محلى كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند برگردد ، بايد نماز را شكسته بخواند . ( مسأله 1247 ) : هر گاه نداند سفرش چند فرسخ است بايد نماز را تمام بخواند ، مانند اين كه براي پيدا كردن گمشده يا اين كه اگر رفيق پيدا كرد مسافرت مىكند ، ونمى داند كه چقدر بايد برود تا آن را پيدا كند ; ولى در برگشتن چنانچه تا وطنش يا جائى كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند ، هشت فرسخ يا بيشتر باشد بايد نماز را شكسته بخواند ; ونيز اگر در بين رفتن قصد كند كه چهار فرسخ برود وچهار فرسخ برگردد بايد نماز را شكسته بخواند . ( مسأله 1248 ) : اگر در هر روز مقدار بسيار كمي راه برود كه عرفا نگويند مسافرت است ، بايد نمازش را تمام بخواند ، واحتياط مستحب آن است كه هم شكسته وهم تمام بخواند . ( مسأله 1249 ) : مسافري كه سفرش به اختيار ديگرى است مانند خدمتكارى كه با كارفرماى خود مسافرت مىكند ، چنانچه بداند سفر أو هشت فرسخ است بايد نماز را شكسته بخواند ، واگر نداند بنابر احتياط لازم است