مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 227

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص٢٢٧

شرط أول : آن كه سفر أو كمتر از هشت فرسخ شرعي نباشد ، وفرسخ شرعي دوازده هزار ذراع به ذراع معمولى ، وگفته مىشود : حدود پنج كيلومتر ونيم است . ( مسأله 1238 ) : كسى كه مجموع رفتن وبرگشتن أو هشت فرسخ است بايد نماز را شكسته بخواند ، خواه رفتن سه فرسخ وبرگشتن پنج فرسخ ويا به عكس باشد ، گر چه احتياط مستحب آن است كه تمام هم بخواند . ( مسأله 1239 ) : اگر رفتن وبرگشتن هشت فرسخ باشد هر چند روزى كه مىرود ، همان روز يا شب آن برنگردد ، بايد نماز را شكسته بخواند ، گرچه بهتر است كه تمام نيز بخواند . ( مسأله 1240 ) : اگر سفر ، مختصرى از هشت فرسخ كمتر باشد ، يا مسافر نداند كه سفرش هشت فرسخ است يا نه ، نمىتواند نماز را شكسته بخواند ، وچنانچه شك كند كه سفر أو هشت فرسخ است يا نه ، احتياط آن است كه تحقيق كند وبه شهادت دو عادل يا معروف بودن بين مردم عمل نمايد . ( مسأله 1241 ) : اگر يك عادل يا شخص موثقى خبر دهد كه سفر مسافر هشت فرسخ است ، چنانچه از گفته أو مطمئن شود بايد نماز را شكسته بخواند ، وأحوط جمع بين شكسته وتمام است . ( مسأله 1242 ) : مسافري كه يقين داشت سفرش هشت فرسخ بوده ، ونماز را شكسته خواند سپس فهميد كه هشت فرسخ نبوده ، بايد آن را چهار ركعتي بخواند ، واگر وقت گذشته قضا نمايد . ( مسأله 1243 ) : مسافري كه مىداند سفرش هشت فرسخ نيست ، يا شك دارد كه هشت فرسخ هست يا نه ، چنانچه بين راه بفهمد كه سفر أو هشت فرسخ بوده وقصد معينى هم داشته ، اگر كمي از راه باقي باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند ، واگر تمام خوانده بايد دوباره شكسته بخواند . ( مسأله 1244 ) : اگر بين دو محلى كه فاصله آنها كمتر از چهار فرسخ است ، چند بار رفت وآمد كند ، هر چند روى هم رفته هشت فرسخ شود بايد نماز را تمام بخواند مگر آن كه از أول قصد هشت فرسخ دورى را داشته باشد كه احتياط