مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 189

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص١٨٩

نمىتواند دوباره به زمين بگذارد ، وبايد آن را يك سجده حساب كند . ولى اگر جاهاى ديگر را سهوا از زمين بردارد ، بايد دوباره به زمين بگذارد وذكر را بگويد . ( مسأله 1032 ) : پس از پايان ذكر سجده أول ، بايد بنشيند تا بدن آرام گيرد ودوباره به سجده رود . ( مسأله 1033 ) : جاى پيشانى نمازگزار بايد از جاى انگشتان پاى أو بلند تر از چهار انگشت بسته نباشد ، واحتياط لازم است كه جاى پيشانى أو از جاى انگشتان پايش پست تر از چهار انگشت بسته نباشد . ( مسأله 1034 ) : در زمين سراشيب كه سراشيبى آن درست معلوم نيست ، اگر جاى پيشانى نمازگزار از جاى انگشتهاى پاى أو بيش از چهار انگشت بسته بلند تر باشد اشكال ندارد . ( مسأله 1035 ) : اگر پيشانى را اشتباهى بر چيزى بگذارد كه از جاى انگشتهاى پاى أو بلند تر از چهار انگشت بسته است ، وبلندى به اندازه اى است كه نمىگويند در حال سجده است ، بايد سر بردارد وبر چيزى كه بلند نيست يا بلنديش به اندازه چهار انگشت بسته يا كمتر است بگذارد ، وبنابر احتياط بايد نماز را پس از تمام نمودن دوباره بخواند . ولى اگر به اندازه اى است كه گفته مىشود در حال سجده است ، چنانچه ممكن است پيشانى را بكشد به جائى كه بلندى آن كمتر از چهار انگشت بسته باشد ، وچنانچه ممكن نيست بنابر احتياط واجب نماز را تمام كند ودوباره بخواند . ( مسأله 1036 ) : بايد بين پيشانى وآنچه بر آن سجده مىكند چيزى فاصله نباشد ، پس اگر مهر آن قدر چرك باشد كه پيشانى به خود مهر نرسد ، سجده باطل است ، ولى اگر مثلا رنگ مهر تغيير كرده اشكال ندارد . ( مسأله 1037 ) : در سجده بايد دو كف دست را به زمين بگذارد ، ولى در حال ناچارى پشت دست هم مانعى ندارد ، واگر پشت دست هم ممكن نباشد بنابر احتياط بايد مچ دست را به زمين بگذارد ، وچنانچه آن را هم نتواند تا آرنج هر جا را كه مىتواند به زمين بگذارد ، واگر آن هم ممكن نيست گذاشتن بازو كافى است .