مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — صفحة 190

مساهمون: السيد محمد علي الأبطحي

ص١٩٠

( مسأله 1038 ) : در سجده بايد سر دو انگشت بزرگ پاها را به زمين بگذارد واگر انگشتهاى ديگر پا ، يا روى پا را به زمين بگذارد ، يا بر اثر بلند بودن ناخن سر شصت به زمين نرسد ، نماز باطل است ، وكسى كه از روى تقصير وندانستن حكم نمازهاى خود را اين گونه خوانده ، بايد به احتياط واجب دوباره بخواند . ( مسأله 1039 ) : كسى كه مقدارى از شصت پايش بريده ، بايد بقيه آن را به زمين بگذارد ، واگر چيزى از آن نمانده ، يا اگر مانده خيلى كوتاه است ، در صورت امكان بايد همان باقيمانده وبقيه انگشتان را با هم به زمين بگذارد ، وچنانچه نشود بنابر احتياط واجب باقيمانده را به زمين بگذارد ، وذكر سجده را بگويد سپس بقيه انگشتان را گذاشته ودوباره ذكر سجده را بگويد . ( مسأله 1040 ) : اگر به طور غير معمول سجده كند ، مثلا سينه وشكم را به زمين بچسباند ، يا پاها را درازا كند ، هر چند هفت عضوى كه گفته شد به زمين برسد ، بنابر احتياط مستحب بايد نماز را دوباره بخواند ، ولى اگر طورى درازا بكشد كه سجده صدق ننمايد ، نماز أو باطل است . ( مسأله 1041 ) : مهر يا چيز ديگرى كه بر آن سجده مىكند ، بايد پاك باشد ، ولى اگر مثلا مهر را روى فرش نجس بگذارد ، يا يك طرف مهر نجس باشد وپيشانى را به طرف پاك آن بگذارد اشكال ندارد . ( مسأله 1042 ) : كسى كه در پيشانيش دمل ومانند آن باشد ، اگر بتواند بايد با جاى سالم پيشانى سجده كند ، واگر ممكن نيست بايد زمين را گود كند ودمل را در گودال وجاى سالم را به مقدارى كه براي سجده كافى باشد بر زمين بگذارد . ( مسأله 1043 ) : اگر دمل يا زخم تمام پيشانى را فرا گرفته ، بنابر احتياط واجب بايد به يكى از دو طرف پيشانى سجده كند ، واگر ممكن نيست به چانه . واگر به چانه هم ممكن نيست به هر جاى صورت كه ممكن است ، سجده كند . واگر ممكن نيست بنابر احتياط واجب با جلوى سر سجده نمايد . واگر آن را هم نتواند بايد براي سجده اشاره كند . ( مسأله 1044 ) : كسى كه نمىتواند خم شود وپيشانى را به زمين برساند ،