انداخته در حالى كه به شدّت عصبانى بود ، به او گفت : اى دختر رسول خدا ! خداوند پدرت را به عنوان رحمت براى جهانيان مبعوث كرد ، به خدا سوگند اگر چادر از سر بردارى و از پروردگارت بخواهى كه اين مردم را نابود سازد ، دعايت به اجابت خواهد رسيد به طورى كه در روى زمين از اينان هيچ انسانى باقى نخواهد ماند ، زيرا مقام تو و پدرت در پيشگاه خداوند بزرگتر است از نوح كه خداوند به خاطر او تمام ساكنان روى زمين و كسانى را كه در زير آسمان به سر مىبردند به جز همان چند نفرى كه در كشتى بودند ، نابود ساخت و نيز قوم هود را به خاطر اينكه او را تكذيب كرده بودند ، و قوم عاد را به وسيلهء باد تند و سهمگين از بين برد . تو و پدرت از هود برتريد ، ثمود را كه دوازده هزار نفر بودند به خاطر آن ناقه و بچّهاش عذاب كرد . تو اى بانوى زنان بر اين خلق نگونبخت رحمت باش و موجب عذاب و نابودى آنان مباش ! ( 1 ) درد زايمان سخت او را فرا گرفته بود ، به درون خانه رفت و كودكش را كه على او را محسن ناميده بود ، سقط كرد . جمعيّت فراوانى را در آنجا گرد آوردم ، امّا نه بدان جهت كه از كثرت آنان در مقابل على كارى ساخته باشد ، بلكه براى دلگرمى خودم . او را در حالى كه كاملا در محاصره بود ، به زور از خانهاش بيرون آورده براى اخذ بيعت به جلو راندم ، و به درستى مىدانستم كه اگر من و تمامى ساكنان روى زمين كوشش مىكرديم كه بر او پيروز شويم ، زورمان به او نمىرسيد . امّا مطالبى را در نظر داشت كه من به خوبى مىدانستم و هم اكنون نمىشود كه بگويم . « 1 »
هنگامى كه به سقيفهء بنى ساعده رسيدم ، أبو بكر و اطرافيانش از جا حركت كرده على را مسخره كردند . على گفت : اى عمر ! مىخواهى در آنچه كه فعلا به تأخير انداختهام ، شتاب كنم و كارى كه از آن خوشت نمىآيد ، انجام دهم ؟ گفتم : نه يا امير المؤمنين ! به خدا سوگند كه خالد سخنان مرا شنيد ، به شتاب نزد أبو بكر رفته سه مرتبه به او
هامش
( 1 ) مقصود همان وصيّت و سفارش پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به حضرتش در خصوص عدم استفاده از شمشير براى احقاق حق ( جانشينى پيامبر ) بود .