برتر و ياد و نامشان در ديگر شهرها با افتخار و بزرگوارى برده مىشود .
ورقة بن عبد اللّه گويد : به او گفتم : اى كنيز ! گمان مىكنم تو از دوستداران اهل بيت عليهم السّلام مىباشى ؟ گفت : آرى . گفتم : چه رابطهاى با دوستان آنان دارى و كيستى ؟ گفت : من فضّه كنيز حضرت زهرا دختر حضرت محمّد مصطفى مىباشم كه درود خداوند بر او و بر پدر و شوهر و فرزندانش باد .
به او گفتم : آفرين بر تو ! خوش آمدى . من مشتاق سخنان تو گشتم ، ساعتى از تو وقت مىخواهم كه به پرسشهايم پاسخ دهى . پس از پايان طواف ، كنار بازار اغذيه بايست تا به حضورت برسم ! ، تو در اين كار اجر و پاداش خواهى داشت . و پس از او جدا شدم . پس از فراغت از طواف كه مىخواستم به منزلم بروم ، مسير خود را از بازار اغذيه قرار دادم . ديدم در گوشهء بازار به دور از مردم نشسته است . نزد او رفته قدرى كنارتر از مردم ، هديهاى نه به عنوان صدقه به او تقديم كرده گفتم : اى فضّه ! دربارهء بانويت حضرت زهرا برايم سخن بگو ! از آن حضرت پس از رحلت پدرش حضرت رسول و به هنگام فوت و رحلت خود او چه ديدى ؟
ورقه مىگويد : پس از آنكه سخنان مرا شنيد اشك از ديدگانش سرازير شد و آهى كشيد و گفت : اى ورقة بن عبد اللّه ! اندوه آرام و غم و غصّه پنهانىام را به هيجان و جوش و خروش درآوردى ، پس هم اكنون آنچه را كه از آن حضرت مشاهده كردهام ، بشنو ! بدان ، پس از آنكه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ديده از جهان فرو بست ، صغير و كبير خويشاوندان و دوستان و بيگانگان بر او گريسته و ناله كردند . به هر كه نگاه مىكردى ، او را نالان و به هر ديدهاى كه مىنگريستى ، آن را گريان مىديدى . در روى زمين و در بين اطرافيان و خويشاوندان و دوستان كسى بيش از بانويم حضرت زهرا اندوهناك و گريان و نالان نبود ؛ غمش در حال افزايش و گريهاش رو به شدّت مىرفت . هفت روز بدون اينكه آه و نالهاش فرو نشيند و گريهاش آرام گيرد ، در خانه نشست ، هر روز از روز ديگر اشك و آهش بيشتر مىشد . در روز هشتم غم و اندوهش را آشكار كرده ديگر نتوانست صبر و پايدارى كند . از خانه به درآمده فرياد
فاطمة الزهراء ( ع ) بهجة قلب المصطفى ( ص ) ( فاطمه زهرا ( ع ) شادمانى دل پيامبر ) ( فارسي ) — صفحة 700
مساهمون: سيد حسن افتخارزاده
ص٧٠٠