مخصوص گردن زدن توسّط جلّاد ) پهن كرده شمشيرى آماده نموده است . سلام كردم . جواب سلامم را داد و گفت : نترس ! از امشب تا فردا ظهر به تو امان دادهام . مرا در حضور خودش نشانيد و بعد اشاره كرد مردى را كه به غلّ و زنجير بسته بودند ، نزد او آورده پيش روى او نهادند . گفت : اين پيرمرد مىگويد : حسن و حسين پسران رسول خدايند . بايد حجّت و دليلى از قرآن مجيد برايم بياورد و گرنه گردنش را مىزنم . گفتم : لازم است كه زنجيرهايش را باز كنيد ، زيرا اگر جواب داد كه آزاد مىشود و مىرود و اگر هم جوابى نداد و دليلى نياورد در آن صورت نيز شمشير اين آهن را نمىبرد . غلّ و زنجيرها را باز كردند . ديدم او سعيد بن جبير است . از ديدار او غمگين شدم . با خود گفتم : چگونه مىتواند براى اين مطلب از قرآن مجيد دليلى پيدا كند ؟ حجّاج به او گفت : براى ادّعاى خودت حجّت و دليلى از قرآن بياور ! و گرنه گردنت را مىزنم . پاسخ داد : منتظر باش ! بعد مدّتى ساكت ماند . بار ديگر به او گفت كه دليل و برهان بياورد . باز جواب داد : منتظر باش ! لحظهاى ساكت شد و حجّاج براى سومين بار دستورش را تكرار كرد . سعيد پاسخ داد : اعوذ باللّه من الشّيطان الرّجيم ، بسم اللّه الرّحمن الرّحيم ،
وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ
. . . تا
وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ .
( 1 ) بعد ساكت شده به حجّاج گفت : بعدش را بخوان ! او بعدش را خواند : و زكريّا و يحيى و عيسى . سعيد گفت : عيسى در اينجا چه مناسبتى دارد ؟ گفت : از ذرّيّهء اوست . سعيد گفت : اگر چنين است كه عيسى از ذرّيّهء حضرت ابراهيم است ، با اينكه پدرى نداشته ، و اگر چه دخترزاده اوست و فاصلهء زيادى نيز دارد ، بازهم به او نسبت داده مىشود . پس حسن و حسين با آن نزديكى كه به حضرت دارند ، سزاوارترند به اينكه به رسول خدا منسوب شوند . حجّاج دستور داده ده هزار دينار به او بدهند ، او را بر مركبى سوار كرده به خانهاش ببرند و بعد به شعبى اجازه داد به منزلش برگردد .
شعبى گويد : فردا صبح با خود گفتم : بر من واجب شد كه نزد آن پيرمرد رفته معانى قرآن را از او بياموزم ، چون چنين مىپنداشتم كه با قرآن آشنايم و در آنجا ديدم آشنا نيستم . نزد او رفته وى را در مسجد ديدم در حالى كه دينارها را جلو روى