مادّيون در دوران فتنهها و انحرافات بيش از اندازه است و آن فردى هم كه بعد از وقوع صيحه صحت ادّعاى مؤمنين را پذيرفته ، او هم در كارها و انديشههايش مختار است .
( 1 ) بهترين دليل براى ما همان است كه ائمّه - عليهم السلام - براى امكان وقوع صيحه به آيهء شريفه استدلال كردهاند و اگر فرمايش شيخ طوسى درست باشد اين استدلال ائمّه - عليهم السلام - بىمورد خواهد بود چون محال است كه خداوند انسانى را مجبور و ناچار به ايمان آوردن بكند . و تعداد اين اخبار بسيار و قابليّت اثبات حقائق تاريخى را دارند .
با از بين رفتن استدلال شيخ طوسى و امكان انجام آيت و صيحهء آسمانى از سوى خداوند و دلالت اين همه اخبار فراوان بر وقوع اين حادثه نتيجه آن مىشود كه صيحهء آسمانى انجام خواهد شد و يكى از نشانههاى ظهور حضرت مىباشد .
( 2 ) آرى اين مطلب باقى مىماند كه معناى حديث و مقصود از صيحهء آسمانى چيست ، آيا فقط يك صداى بىمعنى است ، و يا سخنى است داراى معنى و مدلول و معناى آن چيست . پاسخ اين سؤال در جلد سوم اين مجموعه كه تاريخ ما بعد الظهور باشد خواهد آمد ، كه در آنجا با دليل اثبات مىكنيم كه مقصود از صيحه بلند شدن ندا است به نام حضرت مهدى - عليه السلام - و جز اين مطلب چيزى نيست .
( 3 )
امر سيزدهم : فرو رفتن در بيداء
مطلب فوق از جمله نشانههائى است كه هم در اخبار شيعه و هم در روايات اهل سنّت در حدّ فراوانى نقل شده است .
از آن جمله روايتى است كه مسلم از امّ سلمه از حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - نقل كرده است كه مىفرمايد : پناهندهاى به خانهء كعبه پناه مىآورد گروهى به سوى او مىتازند و مىخواهند به مكه وارد شوند . وقتى به بيداء برسند زمين آنها را فرو مىبرد .
عرض كردم : اى رسول خدا ، حال كسى كه به اكراه و اجبار همراه آنها