و ستم شده است سرشار از عدالت و برابرى خواهد كرد . پس اى بزرگ ! صبر كن و شيعيانم را دستور ده صبر كنند :
« زمين از آن خداوند است به هر كس از بندگانش بخواهد واگذار مىكند و عاقبت و فرجام نيك از آن متقين خواهد بود » .
« درود ، رحمت و بركات خدا بر تو و جميع شيعيان ما باد . خداوند ما را بس است كه بهترين وكيل ، مولى و ياور است . . . » .
نكات حساس نامهء فوق به شرح زير است :
1 - امام - عليه السّلام - على بن الحسين را با الفاظى شيرين و زيبا مفتخر كرده با الطاف خود او را مىنوازد . همين افتخار او را بس كه حضرت با تعابير :
مورد اعتمادم ، بزرگ و . . . او را مخاطب مىسازد . على در علم ، تقوا ، ورع و ديگر فضائل از چهرههاى نادر تاريخ اسلام است و تذكرهنويسان درباره او گفتهاند :
« على از فقهاى بزرگ ، اصحاب جليل القدر ، پاكزادگان راه يافته ، پويندگان راه خاندان نبوّت و عصمت - عليهم السّلام - ، پشتيبان دين در برابر حملات ملحدان و از اركان و اساطين شيعه به شمار مىرفت » « 1 » .
وثاقت او تا بدانجا رسيد كه مورد اعتماد تمامى فقهاى شيعه بود و اگر در مسألهاى به نص و روايتى دست نمىيافتند - آنچنان كه شهيد در « ذكرى » گفته است - فتاواى او را به كار مىبستند .
2 - امام در حق اين فقيه دعا مىكند تا خداوند به او فرزندانى صالح عطا كند . خداوند دعاى حضرت را اجابت مىكند و به او شيخ صدوق ( ابو جعفر ، محمّد ) را مىبخشد كه از پركارترين و درخشانترين عالمان شيعه است و شريعت را زنده ، راه آن را هموار ، آثار آن را برپا و ميراث امامان - عليهم السّلام -
هامش
( 1 ) - روضات الجنات ، ج 4 ، ص 273 .