برحذر مىدارد و بر كتمان امر امامت تأكيد مىكند زيرا عباسيان كمر به جنگ و نابودى حضرت و ياران ايشان بستهاند .
در پايان نامه ، حضرت از رياست طلبى برحذر مىدارد زيرا موجب هلاكت و نابودى جوينده آنست .
5 - نامه ديگرى به يكى از شيعيان
امام در نامهاى به يكى از شيعيان از غوغاى نابخردان موسوم به شيعه كه از راه اهل بيت منحرف گشته و در جهت مخالف امام حركت مىكنند ، اظهار تأسف و نگرانى مىكند . قسمتى از نامه به شرح زير است :
« هيچيك از پدرانم محنتى را كه من از شك و ترديد اين گروه مىكشم نكشيده است . اگر امامت محدود و موقت تا اين زمان بود سپس كسى شك مىكرد عذرش قبول بود ليكن فرمان خداوند مبنى بر استمرار امر امامت است پس شك ، ديگر چه معنى دارد . . . » « 1 » .
امام - عليه السّلام - از دست اين گروه كور دل كه اسير شيطان بودند و از ياد خدا غافل ، رنجهاى بيشمارى كشيد . آنان در امامت حضرت شك كرده بودند حال آنكه جايى براى شك نبود . اگر - همانگونه كه امام مىگويد - امامت موقت و محدود بود و فرضا تا زمان امامت حسن عسكرى ادامه داشت محلى براى ترديد بود ليكن اخبار بيشمارى فصل الخطاب امامت را مهدى موعود معرفى كرده بود لذا راه هر عذر و بهانهاى بسته بود و ديگر مجالى براى تشكيك باقى نمىماند . رخنهء دشمنان اهل بيت در صفوف شيعيان ، عامل اين تزلزل و تنش عقيدتى در ميان برخى از سست عنصران بود .
هامش
( 1 ) - بحار الانوار ، ج 78 ، ص 372 .