احكام قسم خوردن ( مسأله 2684 ) اگر قسم بخورد كه كارى را انجام دهد يا ترك كند مثلا قسم
بخورد كه روزه بگيرد ، يا دود استعمال نكند چنانچه عمدا مخالفت كند بايد كفاره
بدهد يعنى يك بنده آزاد كند يا ده فقير را سير كند يا آنان را بپوشاند واگر اينها را
نتواند بايد سه روز روزه بگيرد وبايد روزه پى در پى بأشد .
( مسأله 2685 ) قسم چند شرط دارد :
( أول ) كسى كه قسم مىخورد بايد بالغ وعاقل بأشد ، واز روى قصد قسم
بخورد ، پس قسم خوردن بچه وديوانه ومست وكسى كه مجبورش كرده اند درست
نيست وهم چنين است اگر در حال عصباني بودن بي قصد قسم بخورد .
( دوم ) كارى را كه براي انجام آن قسم مىخورد بايد حرام يا مكروه نباشد ،
وكارى را كه قسم مىخورد ترك كند بايد واجب يا مستحب نباشد ، واگر قسم بخورد
كار مباحى را بجا آورد بايد ترك آن در نظر مردم بهتر از انجامش نباشد ، ونيز اگر قسم
بخورد كار مباحى را ترك كند بايد انجام آن بهتر از تركش نباشد .
( سوم ) به يكى از اسمهاى خداوند عالم قسم بخورد كه به غير ذات مقدس أو
گفته نمىشود مانند ( خدا ) و ( الله ) ونيز اگر به اسمى قسم بخورد كه به غير خدا هم
مىگويند ، ولى به قدرى به خدا گفته مىشود كه هر وقت كسى آن اسم را بگويد ذات
مقدس حق در نظر مىآيد ، مثل آن كه به خالق ورازق قسم بخورد ، صحيح است ، بلكه
احتياط وجوبي در غير أين صورت هم عمل كردن به قسم است .
( چهارم ) قسم را به زبان بياورد واگر بنويسد يا در قلبش آن را قصد كند
صحيح نيست ولى آدم لآل اگر با إشارة قسم بخورد صحيح است .
( پنجم ) عمل كردن به قسم براي أو ممكن بأشد واگر موقعى كه قسم مىخورد
ممكن بأشد وبعدا از عمل به آن عاجز شود از وقتي كه عاجز مىشود قسم أو به هم