اين ابيات ، هنگامى كه با خاطرى پريشان ، دلى شكسته ، اشكى ريزان ، زمانى نامساعد و روزگارى دور از ياران ، به سبب منع عبور حاكمان در جهت ستاندن مالى اندك از كاروانيان ، سروده شد ؛ به دوازده روزى كه ناگزير آنجا ماندم و در آن خور و خواب نمىداشتم تا آنكه حق سبحانه ، پيش از آنكه جان از تن رود ، راحت و آسايش پديد آورد .
1128 - توشهء رهگذر
« سلمان فارسى » به حال احتضار افتاد ، متأسّف گشته ، وى را گفتند : تأسّفت از چيست ؟ در جواب گفت : تأسّف دنيا نخورم ، ليكن حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله با ما عهدى بسته و فرموده : « توشهء زندگى شما بايستى همچون توشهء رهگذرى باشد ؛ مرا بيم از آن است كه از اين شمشير و جزئى حوايج بيت كه پيرامون من هستند ، وى را نافرمانى كرده باشم . »
1129 - شاهد مثال
روايت است كه چون « بلال حبشى » به فيض خدمت سيّد المرسلين صلّى اللّه عليه و إله مستفيض گرديد ، به زبان حبشى اين بيت را انشا نمود :
اره بره كنكره * كراكري مندره
حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و إله به « حسّان » امر فرمود تا آن را به زبان عربى به نظم درآورد و « حسّان » اينگونه سرود :
اذا المكارم في آفاقنا ذكرت * فانّما بك فينا يضرب المثل
* * * هرگاه كه در سرزمين ما از مكارم اخلاق ذكرى به ميان مىآيد ، همانا فقط تو را به مثال ياد مىكنيم .
1130 - خواب و كلام
إذا غلب المنام فنبهونى * فإن العمر ينقصه المنام
فإن كثر الكلام فسكتونى * فإن الوقت يظلمه الكلام
( ناشناس )
* * * هرگاه كه خواب بر من چيره شد ، بيدارم سازيد ، چراكه خواب ، عمر آدمى را