زان كه هست اين بىخبر چون آن دگر * از براى يك دو من نان كارگر
بلكه آن كناس در كار است راست * وين مؤذن غرهء روى و رياست
پس در اين معنى بلا شك اى عزيز * از مؤذّن بِه بود كنّاس نيز
تا تو خود با نفس و شيطانى نديم * پيشه خواهى داشت كناسى مقيم
گر درخت ديو از دل بركنى * جان خود زين پند مشگل بركنى
ور درخت ديو مىدارى به جاى * با سگ و با ديو باشى همسراى
( مصيبتنامه عطّار نيشابورى )
629 غم
از دست غم تو اى بت حور لقا * نه پاى ز سر دانم و نه سر از پا
گفتم دل و دين ببازم از غم بر هم * اين هردو بباختيم و غم مانده به جا
( شيخ بهايى )
630 خواهش دل
دل ، درد و بلاى عشقت افزون خواهد * او ديدهء خود هميشه در خون خواهد
وين طرفه كه اين ز آن بحل مىطلبد * وان در پى آنكه عذر اين چون خواهد
( شيخ بهايى )
631 مطلوب دل
دل جور تو اى مهر گسل مىخواهد * خود را به غم تو متّصل مىخواهد
مىخواست دلت كه بىدل و دين باشم * بازآ كه چنان شدم كه دل مىخواهد
( شيخ بهايى )
632 از بخت بد
هرگز نرسيدهام من سوخته جان ، روزى به اميد * در بخت سيه نديدهام هيچ زمان ، يك روز سفيد
قاصد چو نويد وصل با من مىگفت ، آهسته بگفت * در حيرتم از بخت بد خود كه چهسان ، اين حرف شنيد
( مستزادى از شيخ بهايى )