فرزدق به او گفت : اى فرزند برادرم حتما اشعارت را منتشر كن ، به خدا سوگند تو برترين شاعران گذشته و معاصر هستى ، سرانجام كميت در سال 126 ( ه . ق ) و در سن 60 سالگى وفات يافت ، هنگام فوت ، اشعارش به 5289 بيت مىرسيد .
79 - ابو طيب متنبى احمد بن حسين بن عبد الصمد جعفى كندى ، خاندان جعفى شاخهاى از قبيله سعد العشيره از قحطانيه و عربى تبار بود . متنبى در سال 303 ( ه . ق ) در محلهاى به نام كنده به دنيا آمد و بدان جا منسوب شد ، او از قبيله معروف كنده نيست .
پدرش از اهل تسنّن بود كه به مردم آب مىداد لذا به او - عبدان سقاء - مىگفتند ، ولى ابا طيب در طلب دانش و ادب بود . او حافظهاى قوى داشت و شعر با سرشتش آميخته بود ، هنگامى كه بزرگ شد پدرش او را به شام برد و او را از بيابان كوفه به شهر شام منتقل كرد و دانش را از اهلش فرا گرفت ، نخست به علم لغت تخصص يافت و نكات عجيب و نامأنوس و اشعار جاهليت و جز آنها را حفظ كرد و به فصاحت و بلاغت شهرت يافت و به چنان شهرت ادبى رسيد كه ديگران بدان دست نيافته بودند ، و بازار شعر وى رواج يافت تا آنجا كه پادشاهان و اميران بدان تمايل پيدا كردند . او چكامههاى خود را به انگيزههاى مختلفى سروده است و به طور كلى بر معاصرانش برترى يافت و پادشاهان در نزديك كردن او به خود با جوايز ، بر يكديگر سبقت مىجستند ، متنبى نيز چنين كرد ، در آغاز به سيف الدوله ابن حمدان تقرب جست ، و در سال 337 ( ه . ق ) نزد او رفت ، محفل سيف الدوله از برجستهترين شعرا آكنده بود ، متنبى با سرودن قصايدى كه حتى سواران آنها را زمزمه مىكردند گوى سبقت را از ديگران ربود ، آن گاه از سيف الدوله جدا شد و خشمگين از پيش آمدى كه روى داده بود رهسپار مصر شد . او در سال 346 ( ه . ق ) با كافور اخشيدى ملاقات كرد ، در حالى كه از دشمنى او با بنى حمدان آگاهى داشت ، و اشعارى در مدح او سرود . سپس در سال 350 ( ه . ق ) خشمناك مصر را ترك گفت و به بغداد رفت و از آنجا رهسپار شهرهاى فارس شد و عضدالدولة بن بويه ديلمى
هامش
خقضت لهم منى جناحى مودة * إلى كنف عطفاه اهل و مرحبو كانت لهم من هولاء و هؤلا * محبّا على انى احب و اغضبوارمى وارمى بالعداوة اهلها * و انى لاوذى فيهم و أونب