دوازدهمين صحابى ساختگى سيف بن عمر : اطّ بن ابن اطّ - تميمى
سيف ، اطّ را از تيرهء « سعد بن زيد بن مناة تميمى » معرّفى كرده است :
در كتب « اصابهء » ابن حجر ، « اط بن ابى اط » چنين معرفى شده است :
« اط بن ابى اط » ، از خاندان عد بن زيد ، و از تيرهاى از قبيلهء تميم است . اط از جمله ياران و همكاران خالد بن وليد به روزگار خلافت ابو بكر بوده ، رودخانهاى هم در عراق به نام او نام گذارى شده است ! نام گذارى اين رورخانه در عراق زمانى آغاز شده كه خالد بن وليد ، اط را مأمور گرفتن خراج از آن ناحيه كرده بود !
طبرى همين داستان را از قول سيف در تاريخ خود روايت كرده و در جاى ديگر او را « اط بن سويد » نوشته كه گويا سويد ، نام پدر اط باشد .
ابن فتحون نيز شرح حال اط را به عنوان كسى كه تذكره نويسان نامش را از قلم انداختهاند ، چنين آغاز مىكند كه « من نام او - اط - را به خط كسى كه بر دانشش اعتماد و اطمينان كامل دارم يافتهام ، كه در آن اط را به ضم اول نوشته بود .
اط در پست فرماندارى
طبرى داستان اط را در دو روايت ، و ضمن وقايعو حوادث بعد از فتح « حيره » از قول سيف بن عمر ، در تاريخ خود آورده است . او در روايت اول چنين مىنويسد :
خالد بن وليد كار گزاران و سرهنگان خود را مأموريت داد كه . . . [ تا آن جا كه مىنويسد ] و اط بن ابى اط را كه مردى از خاندان سعد بن زيد ، و از تيرهء تميم بود مأمور « دورقستان »