طرف اين محاجّه قرار گرفته ، حال يا در طرف رسول خدا يا در طرف نصارا . اين مطلب مىرساند كه هر كس براى مباهله حضور يافت ، در دعوى شريك است ، زيرا كذب جز در آن نيست ؛ بنابراين ، على ، فاطمه و حسنين عليهم السّلام در دعوى و دعوت براى مباهله بر سر آن شريك بودند ؛ اين از بالاترين مناقبى است كه خداى تعالى اهل بيت پيامبرش را بدان اختصاص داده است « 1 » .
همانطور كه گذشت ، زمخشرى مىگويد : « در اين مسأله دليلى است بر فضيلت اصحاب كساء كه هيچ دليل ديگرى از آن قوىتر نيست . »
طبرسى و ديگران گفتهاند :
« ابن ابى علان كه يكى از پيشوايان معتزلى است مىگويد : اين آيه مىرساند كه حسنين در آن حال مكلف بودهاند ، زيرا مباهله جز با فرد بالغ جايز نيست .
اصحاب ما ( شيعهء اماميه ) مىگويند : كمى سن از حد بلوغ ، منافاتى با كمال عقل ندارد و احتلام كه در شرع مقدس حد بلوغ شناخته شده ، فقط براى احكام شرعى است ( واضح است كه عامهء مردم مد نظرند ) . سن حسنين در حال مباهله به حدى بوده كه مانع از كمال عقل آنها نيست ؛ علاوه بر اين ، ما معتقديم كه جايز است در مورد ائمه خرق عادت شود و چيزهايى به اينان داده شود كه به ديگران داده نشده است ، و اگر سن كودكى ايشان در آن موقع طورى است كه معمولا موقع كمال عقل در انسان نيست ، ممكن است به خاطر امتيازهايى كه دارند ، به طور استثنايى و خرق عادت ، به آنان كمال عقل داده شده باشد ، چه اينان نزد پروردگار از جايگاه و موقعيت خاصى برخوردارند و امتيازهايى دارند كه ساير افراد بشر ندارند . مؤيّد اين مطلب فرمودهء رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله است كه در اوان كودكى آن دو فرمود : اين دو پسرم ، حسن و حسين ، امامند و پيشوا ، چه شرايط براى رسيدن به خلافت
هامش
( 1 ) . ر . ك : الميزان ، ج 3 ، ص 224 ؛ دلائل الصدق ، ج 3 ، ص 84 .