حال او را بايد به دست آورد .
مؤلف گويد : در آغاز اسناد برخى از نسخههاى كهن عيون اخبار الرضا تأليف صدوق ( ره ) چنين آمده است حديث كرد شيخ فقيه عالم ابو الحسن على بن عبد الصمد تميمى - رضى اللّه عنه - در خانهاش در نيشابور در سال 541 هجرى از سيد امام زاهد ابو البركات خوزى - رضى اللّه عنه - از شيخ امام عالم اوحد ابو جعفر محمد بن على بن حسين بن موسى بن بابويه قمى فقيه ، مصنف اين كتاب تا به آخر . . .
شيخ معاصر در امل الآمل گويد شيخ ابو البركات على بن حسين نجورى ( خوزى يا جوزى ) حلّى دانشورى باصلاحيت و محدّث بوده و از ابو جعفر بن بابويه روايت مىكرده است « 1 » .
مؤلف گويد : از عبارتى كه از اوايل سند مذكور ارائه داديم هويدا شد كه ابو البركات از سادات بوده است و عبارت صريح ابن شهرآشوب در مناقب و همچنين ظاهر عبارت قطب راوندى در قصص الانبياء صريح در سيادت اوست و هم او از سادات حسينى است و در آغاز برخى از نسخههاى امالى صدوق چنين آمده است : حدّثنى السيّد العالم ابو البركات على بن حسين حسينى خوزى . بنابراين كلام شيخ معاصر خالى از نظر نبوده است و امّا اينكه سيّد ابو البركات از مردم حلّه باشد در جايى نديدهام و خود او داناتر به نسبتى است كه به وى داده است .
خوزى را با خاى نقطهدار مضموم و سكون واو و زا ضبط كردهاند و برخى هم آن را با جيم مضموم و واو ساكن و زاى نقطهدار ثبت نمودهاند . بنا بر ضبط اول منسوب به خوزستان است كه نام اقليم معروفى است نزديك به شيراز و از جمله شهرهاى آن ، شوشتر است و بنا بر ضبط دوّم منسوب به جوزه با ضم جيم كه نام روستايى است در موصل و ممكن است روستاى مزبور غير از فرحةالجوزهاى باشد كه ابن جوزى عالم معروف عامه ازآنجاست و ممكن است هر دو محل متّحد بوده باشد .
و امّا از صحّت نسبتى كه در امل الآمل آمده است اطلاعى ندارم .
هامش
( 1 ) - امل الآمل ، ج 2 ، ص 179 ؛ اعلام الشيعة ، سدهء 5 ، ص 119 ، 120 .