روايت مىكند و بهطورىكه از غوالى اللئالى ابن جمهور لحساوى به دست مىآيد ملا رضى الدّين عبد الملك بن شمس الدّين اسحاق بن رضى الدّين عبد الملك بن محمّد بن فتحان واعظ قمى از وى روايت مىكرده است . ابن ابى جمهور در توصيف از او مىنويسد : « المولى الاعلم الافضل شرف الدّين على » و در جاى ديگر از غوالى اللئالى مىنويسد : « المولى الاعلم الاعظم سيّد الفقهاء فى عصره » .
شرف الدّين على
مؤلف گويد حقيقت آن است كه مترجم حاضر با شيخ زين الدّين على بن حسن بن حسين بن حسن سرابشنوى كه ترجمهاش گذشت متحد بوده است ، زيرا هر دو تن در درجه يكسانند و اختلاف در لقب ، آسان است .
سرابشنوى ، به ضم سين بىنقطه و فتح راء بىنقطه پس از آن الف ساكن و فتح باء يك نقطه و سكون شين نقطهدار و فتح نون و واو آخر منسوب است به سرابشنو ، يكى از دهكدههاى عراق .
شيخ على بن حسن بن شاذان قمى
بطورىكه از رسالهء اسامى مشايخ يكى از شاگردان محقق كركى به دست مىآيد :
وى از مشايخ اصحاب ما بوده و از شيخ صدوق روايت مىكرده است .
به نظر من بعيد نيست على بن شاذان همان شيخ ابو الحسن محمد بن احمد بن على بن حسن بن شاذان قمى مؤلف كتاب ايضاح دفائن النواصب و كتاب مائة منقبة فى فضائل على عليه السّلام بوده باشد كه استاد قاضى ابو الفتح كراجكى بوده است پس نامبردارى از او بطورىكه در آغاز اين ترجمه آمده اشتباهى از ناسخ بوده است .
و محتمل است مترجم حاضر جد شيخ ابو الحسن محمد مذكور بوده باشد و هرگاه اين احتمال درست باشد مستلزم آن است كه سبط شيخ على در درجهء عالمى باشد كه از صدوق روايت مىكند و چگونه ممكن است جدّش از صدوق روايت كرده باشد و بالاخره بيرون از تأمل نمىباشد .