مشايخ منتجب الدّين بوده و آنگاه كه منتجب الدّين به اصفهان رفته مراتب قرائت را در خانهء او از وى فراگرفته است و خود او از شيخ ابو صادق محمد بن احمد بن جعفر فقيه به قرائتى كه بر او داشته از ابو بكر احمد بن محمود بن خرزاد قاضى ، از جعفر بن محمد بن مروان قطّان ، از ابراهيم بن اسحاق صيفى ، از عمرو بن ابى المقدام از ابو حمزه ثمالى « 1 » روايت كرده است .
و از آنجا كه منتجب الدّين در فهرست از وى ياد نكرده است پنداشته مىشود كه وى از علماى عامه بوده است .
شيخ رضى الدّين على بن احمد مزيدى
ديرى نپايد بهعنوان شيخ رضى الدّين ابو الحسن على بن شيخ جمال الدّين احمد بن يحيى مزيدى حلّى فقيه معروف به مزيدى از او ياد كنيم .
شريف ابو القاسم على بن احمد بن موسى بن محمد التّقى الجواد عليه السّلام علوى كوفى
وى به ابو القاسم علوى و ابو القاسم كوفى و امثال اينها شهرت داشته است .
ابو القاسم علوى و فرزندش ابو محمد اديب از پيشينيان سادات دانشوران اماميه بوده و روزگار سفراى حضرت بقية اللّه الاعظم را دريافته است .
ابو القاسم در آغاز كارش راسترو و نيكورفتار بود و همان هنگام آثار استوار و ارزندهاى داشته و در پايان عمرش از راستروى به غالىگرى گراييده است و وفاتش در باب كرم از نواحى فساى شيراز اتفاق افتاده و همانجا به خاك سپرده شده است .
ابو القاسم فرزندى داشته است به نام سيد ابو محمد كه از فضلاى آن روزگار بوده است و نام و نشان او كه پس از اين از نجاشى نقل مىشود قابل ملاحظه است . علماى رجال از سيد ابو القاسم ياد كرده و همگى او را ، ناشايست قلمداد نمودهاند . آرى او در
هامش
( 1 ) - فهرست منتجب الدّين ، ص 32 .