ابو محمد بدانجا مراجعه شود .
يادآورى مىشود اربلى كه يكى از علماى اهل سنت است در تاريخ اربل ذيل معرفى از ابو عبد اللّه هبستى كه او هم از آن مردم بوده است مىنويسد : وى به سماع حديث نايل آمده است و از جمله مسموعات او كتاب جواهر الكلام فى الحكم و الاحكام بوده كه تأليف ابو الفتح عبد الواحد بن محمد بن عبد الواحد بن محمد بن عبد الواحد آمدى قاضى است و من طبقهء سماع او را در جزوهاى ديدهام .
مؤلف گويد : ظاهرا جواهر الكلام كتاب ديگرى غير از غرر الحكم او مىباشد « 1 » .
شيخ ابو عمر عبد الواحد بن مهدى
برخى از فضلا اين شيخ را از مشايخ نجاشى برشمرده است و اظهار داشته او از ابو بكر احمد بن يعقوب بن شيته روايت مىكرده است .
مؤلف گويد : پيش از اين شرح حال ابو عمر عبد الواحد بن محمد بن عبد اللّه بن محمد بن مهدى را كه از مشايخ شيخ طوسى بوده است ذكر كرده و گفتيم وى از ابن عقده روايت مىكرده است و حقيقت آن است كه شخصيت حاضر و عالمى كه پيش از اين نام برده شده است متحداند .
ملا عبد الوحيد واعظ گيلانى يا استرآبادى « 2 »
وى فاضلى عالم و متكلّمى فقيه و مفسّرى صوفى مشرب بوده آثار زيادى دارد كه اكثر آنها به فارسى تأليف گرديده است و شمارش آنها نزديك به پنجاه و يك كتاب
هامش
( 1 ) - مؤلف سال وفات آمدى را در اينجا مرقوم نداشته است ليكن بهطورىكه در كشف الظنون ذيل غرر الحكم او آمده است : سال 550 هجرى وفات يافته است و در الذريعة و اعلام الشيعة ، سدهء 6 ، ص 169 و برخى از كتابهاى ديگر سال وفات وى را 510 هجرى نوشتهاند و چنانچه آمدى در سال 510 وفات يافته باشد بايستى ابن شهرآشوب كه در سال 588 هجرى وفات يافته است 78 سال پيش از مرگش از آمدى مجاز بوده باشد و اين موضوع اگر چه بعيد نيست ليكن احتمال صحت آن بسيار اندك است - م .
( 2 ) - در مجلدات الذريعة به مناسبت آثار او از جمله در مجلد دوم ذيل اسامى انيس الواعظين -