ختم قرآن مىكرد و نوافل شبانهروزى او ترك نمىشد ، و همواره روزه مىگرفت و روزه سالش ترك نمىشد ( جز آنكه گاهى ) و همه ماه رجب را روزه داشت و تنها چند روزى از ماه شعبان را روزه نمىداشت .
وى ، با همه پارسايى و تقوايى كه داشت در شجاعت و دلاورى بىنظير بود و روزهاى دلاورى كه با مخالفان روبرو شده و رزمآزمايى كرده است ، مشهور و معلوم است و هرگاه بيمى از درازى سخن نبود ، يكايك آنها را متذكر مىشدم .
سيد خلف ، در برابر هجوم ناراحتىها و پيشآمدها ، كمال شكيبايى را از خود نشان مىداد و با عزمى راسخ كه كوهها ، تاب عزيمت ، آن را نداشتند از هرگونه حادثهاى استقبال مىكرد .
پس از آنكه سيد خلف ، دار فانى را وداع گفت ، سيد شهاب الدّين ( حويزى كه از سرايندگان به نام آن عصر بود ) چكامهاى در سوگ او سرود « 1 » و آنگاه كه آن چكامه را ديدم ، متوجه شدم چكامهاى كه ابو تمام در مرگ محمّد بن حميد طائى گفته است برابرى مىكرده ، و بيت زير از چكامه شهاب است :
هو المرء يوم الحرب تثنى حرابه * عليه و فى المحراب يعرفه الذكر
هامش
( 1 ) - اعيان الشيعة 6 / 334 مىنويسد : آنگاه كه سيد خلف وفات يافت ، شهاب الدّين حويزى چكامهاى در سوگ او گفت ، و اين چكامه طولانى در ديوان مطبوع شهاب آورده شده است و چند بيت از آن را نقل كرده از جمله :مضى خلف الابرار و السيد الطهر * فصدر العلى من قلبه بعده صفر
و غيب منه فى الثرى نير الهدى * فغارت ذكاء الدّين و انكسف البدر
و مات الندى فلترثه السن الثناء * و ليث الوغى فلتبكه البيض و السمرو سال وفاتش را 1074 نوشته است - م .