شيخ محمّد بن جعفر مشهدى در مزار كبير پس از آنكه از محمّد بن محمّد بن جعفرى از محمّد بن ابو القاسم طبرى ، از شيخ ابو على فرزند شيخ طوسى رحمه اللّه روايت كرده ، اظهار داشته است : خبر داد مرا به سند عالى شيخ فقيه ابو عبد اللّه ، حسين بن هبة اللّه بن رطبه رضى اللّه عنه ، از شيخ مفيد ابو على حسن ابن محمّد طوسى رحمه اللّه .
سيد حسين بن يحيى بن حسين بن مانكديم حسينى
منتجب الدّين در فهرست او را عالمى صالح و محدث معرفى كرده است .
مؤلف گويد : در شرح حال سيد ابو الفضائل رضا بن ابو طاهر بن حسن بن مانكديم حسينى نقيب ، خواهيم گفت به ظاهر سيد حسين ، و ابو الفضائل رضا ، پسر عموى يكديگرند ، و لفظ ( مانكديم ) لقب حسين مترجم ما است ، و نسب واقعى او اين است كه حسين بن يحيى بن حسين بن مانكديم حسينى .
اما تحقيق لفظ ( مانكديم ) : راجع به آن ، در كتابهاى متداول مطلب صحيحى به دست نياورديم ، شايد از الفاظ متداول فرس قديم باشد ، و يا از واژههاى مردم رى يا دار المرز باشد ، و براى اطلاعات بيشتر ، به كتابهاى واژههاى پارسى ، بايد مراجعه كرد « 1 » .
و لفظ مانكديم در باب زا و امثال آن بسيار به كار رفته است .
ملا حاج حسين يزدى
وى ، متكلمى جليل القدر و ماهرى فاضل و دانشورى بزرگمقام ، و از
هامش
( 1 ) - مانكديم : مركب از مانكديم : مانك به معناى ماه ، و ديم ، به معناى چهره و رخسار است ، بنابراين معناى آن ماهرو ، يا ماه رخسار است ، و در فرهنگ برهان قاطع بهر دو لفظ اشاره كرده است .