تنها اشكالى كه احتمال مىرود آن است كه شيخ منتجب الدّين ، او را به عنوان جد خويش ، معرفى نكرده است ، زيرا او در ترجمهاى ديگر ، از اجدادش به غير از شخص واحدى ، تصريح ننموده و بنابراين ، ابو عبد اللّه ، نواده برادر شيخ صدوق ، و جد اعلاى شيخ منتجب الدّين ياد شده است .
مؤلف گويد : در باب ميم ، در شرح حال شيخ ابو جعفر ، محمّد بن حسن ابن حسين بن على بن حسين بن موسى بن بابويه قمى ، متذكر خواهيم شد ، و شايد شرح حال پدرش ، ابو القاسم حسن بن حسين را هم ، ذكر كرده باشم .
شيخ ابو عبد اللّه ، حسين بن حسن بن حسين مؤدب فقيه
مؤدب ، در روزگار سيد رضى ، و سيد مرتضى مىزيسته ، و از ظاهر پيدا است كه از اكابر علما بوده است . نسخهاى از نهج البلاغة به خط مؤدب كه تاريخ نوشتن آن ، 499 هجرى قمرى مىباشد ، در نزد ما موجود است ، و اين نسخه ، نزديك به وفات سيد رضى نوشته شده ، و با نسخهاى كه در حضور سيد رضى قرائت شده تطبيق گرديده است .
پس از اين ، در آخر نصف اوّل ، از نهج البلاغة ، به خطى كهن ، چنين يافتم « قرأ على هذا الجزء شيخى الفقيه اين جزء را شيخ فقيه اصلح ابو عبد اللّه ، حسين ( رعاه اللّه ) بر من قرائت كرد و نويسنده خود را به نام محمّد بن على ابن احمد بن . . معرفى كرده ، و تاريخ آن ماه جمادىالآخره ، 499 هجرى قمرى بوده و چنين دعايى دربارهء او نموده ، ( عظم اللّه يمنها بمنه ) .
مؤلف گويد : مراد نويسنده از شيخ - ابو عبد اللّه حسين - همانا ، ابو عبد اللّه مؤدب است و در روزگار پيشين چنين معمول بوده است كه شيخ اجازه كتابى را كه مورد اجازه قرار مىداده بر شاگردش قرائت مىكرده است و