كه با همت عالى كه داشته به بالاترين مراتب فضيلت نايل آمده ، و با كوشش تام و تمامى كه داشته ، در كامل كردن نفس ، و تكميل خوىهاى پسنديده كوشيده ، مولانا شمس الدّين حسين شيرازى ، كه خدا او را ، به آخرين درجات ترقى ، نايل بسازد ، و از بهترين مراتب كمال ، برخوردار گرداند ، و اين مطالب را بدان منظور نگاشتم ، تا يادآور ايام جدايى ، و دورى از خويش و تبار باشد ، اميدم به خدا و توكلم به اوست ، و تاريخ آن در ماه شوال ، سال 1062 هجرى در محل طائف بوده است » .
شيخ حسين بن محمّد بن طحال
شيخ امين ابو عبد اللّه حسين بن احمد بن محمّد بن على بن طحال مقدادى در نجف اشرف مجاور بود . محمّد بن جعفر مشهدى ، در كتاب مزار كبير مىنويسد : شيخ حسين ، از شيخ هبة اللّه بن نما روايت مىكرده است ، و هبة اللّه ، از سيد هبة اللّه بن ناصر بن حسين بن نصر ، روايت داشته ، بنابراين شيخ حسين ، در درجهء ابو على فرزند شيخ طوسى بوده است .
و نيز پيشتر ، از شيخ ابو عبد اللّه ، حسين بن احمد بن طحال مقدادى ، كه مجاور در نجف اشرف بود ياد كرديم ، و ممكن است يكى از اين دو ، منسوب به جد بوده باشد ،
مهذب الدّين ، حسين بن محمّد بن عبد اللّه بن رده نيلى
وى از بزرگان اصحاب ما بوده است ، در پايان نسخهاى كهن ، از كتاب نزهة الناظر فى الجمع بين الاشباه و النظائر چنان يافتم ، كه اين كتاب ، تأليف شيخ فقيه عالم عامل ، مهذب الدّين ، حسين بن محمّد بن عبد اللّه قدّس سرّه است ، و تاريخ نوشتن آن نسخه 674 هجرى قمرى بوده است ، و پيش از اين ، در شرح حال شيخ مهذب الدّين ، حسين بن رده ، نوشتيم ، كتاب نزهة الناظر از