باب صد و شصت و هفتم فروتنى و سخاوتمندى و عفو حضرت على عليه السّلام
[ الرياض النضرة 2 / 234 ] از « زاذان » نقل مىشود كه حضرت على عليه السّلام در بازارها راه مىرفت . در مسير خود ، هرگاه مىديد كه كفشى از پاى كسى درآمده ، از زمين برمىداشت و به او مىداد و اگر كسى راهى يا چيزى را گم كرده بود ، او را به درستى و آنچنان كه لازم بود راهنمائى مىكرد و اگر باربرى در بردن بار ناراحت بود ، به او كمك مىكرد و در ضمن انجام اين سلسله از امور اين آيه را تلاوت مىكرد : * ( تِلْكَ الدَّارُ الآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الأَرْضِ وَلا فَساداً وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ ) * ( سوره قصص ، آيه 83 ) ؛ ( آرى ، ) اين سراى آخرت را براى كسانى قرار مىدهيم كه ارادهء برترى جويى در روى زمين ندارند و از فساد دورى مىكنند ؛ و عاقبت نيك براى اهل تقواست . سپس مىفرمود : اين آيه شريفه درباره مردم نيرومند نازل شده است .
« احمد » اين حديث را در « المناقب » آورده است .
[ الادب المفرد بخارى ] در باب تكبّر ، به سند خود ، از « صالح » ،