باب پنجاه و سوّم با توجه به حديث « حضرت على عليه السّلام وصىّ پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله است » مىتوان براى اثبات امامت آن حضرت استدلال نمود
مؤلف گويد : اخبار باب قبل در اين رابطه بود كه على عليه السّلام وصىّ پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله است و از جمله ، ادلَّهء قوى و حجّتهاى آشكارى است كه اثبات مىكند حضرت على عليه السّلام پس از پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله امام و خليفه است . توضيح آن ، نياز به بيان مقدمهاى دارد به اين شرح : كلمهء وصيت بطورى كه از « قاموس » و امثال آن بدست مىآيد از جملهء « اوصاه » يا « وصّاه توصية » گرفته شده و به معناى استوار كردن عهد و پيمان است و شايد هم از فعل « وصى ، يصى » بدست آمده باشد و اشارهء به آنست كه شئى اتصال به شىء ديگر پيدا كند زيرا « موصى » كسى است كه تصرفات پس از مرگش را متصل به تصرّفات پيش از مرگش مىسازد . و از دو معنائى كه ايراد كرديم - يكى استوارى و ديگرى اتصال - ، معنى اوّل ، نزديك و اقرب به بحث حاضر است . در اين رابطه بايد گفت كه بحثى نيست در اينكه شخص وصى - چه آنكه وصايت مأخوذ از عهد باشد يا مأخوذ از وصى يصى به