گروهى گويند كه آن شب ليلة القدر بود چنان كه خداى عزّ و جلّ گفت : إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ . « 1 » گفت ما اين قرآن را بفرستاديم اندر شب قدر . و گفت كه اين آسمانها بر مثال دودى گردد كه خود از دود آفريده است . و اين همه وعيد است مرا اهل مكّه را بدين جهان و بدان جهان . امّا آنك بدين جهان بود خداى عزّ و جلّ همه مهتران قريش را بر دست پيغامبر عليه السّلم اسير كرد و همه بدست او كشته شدند . و امّا عذاب آن جهان دوزخ است . پس صفت عذاب ايشان مر پيغامبر را بگفت اندرين سورة چنان كه گفت : إِنَّ شَجَرَةَ الزَّقُّومِ . طَعامُ الْأَثِيمِ كَالْمُهْلِ يَغْلِي فِي الْبُطُونِ . كَغَلْيِ الْحَمِيمِ . « 2 » تا آخر قصّه آن كه گفت مر پيغامبر عليه السّلم را كه چشم همىدار تو به رسيدن اين بلاها و عذابها برايشان چنان كه گفت : فَارْتَقِبْ إِنَّهُمْ مُرْتَقِبُونَ . « 3 » و اندرين سورة ياد كردست آنچه رسيدست بدان قومان كه برسول صلّى اللَّه عليه عاصى شده بودند ، و فرمان او نبردند . اهل مكّه اين همه همى شنيدند ، و مر پيغامبر را صلّى اللَّه عليه و سلّم را دشنام همى دادند . « 4 »
ترجمه تفسیر طبری فراهم آمده در زمان سلطنت منصوربن نوح سامانیج ٦ — صفحة 1672
مساهمون: محمد بن جرير الطبري
ص١٦٧٢
هامش
( 1 ) القدر 1
( 2 ) الدخان 47 - 43
( 3 ) الدخان 59
( 4 ) همى دادند آن ملعونان بدبخت . ( صو )