سورة المؤمن مكية ، و هى خمس و ثمانون آية
[ ترجمه ]
بنام خداى بخشايندهء مهربان « 1 »
1 - [ حم ] حروف معجم است
2 - فرو فرستاديم « 2 » نامه يعنى قرآن از خداى بىهمتاى دانا
3 - آمرزگار « 3 » گناه ، و پذيرفتكار « 4 » توبه ، سخت عقوبت ، خداوند فضل ، نيست خداى مگر او ، و سوى اوست بازگشتن همه را
4 - و نه خصومت كند « 5 » اندر آيتهاى خداى مگر آن كسها كه كافر شدند ، نه فريود ترا برگشتن از ايشان « 6 » اندر شهرها
5 - كه بدروغ داشتند پيش ايشان گروه نوح و گروههاى از پس ايشان ، و خواست « 7 » هر گروهى برسول ايشان تا بگيرند آن ، و پيكار كنند بكژى و باطل تا بشكنند بدان راستى ، « 8 » بگرفتيم ايشان را ، چگونه بود عقوبت من ؟
6 - و چنان سزاوار شد « 9 » سخن خداى تو بر آن كسها كه كافر
هامش
( 1 ) بنام آن خدايى كه هر چه بنده كند بداند . مهربانى كه جرم عمر بيك عذر بيامرزد . بخشايندهء كه چون بنده عذر خواست بر حفظه فرامش گرداند تا گواهى ندهند و بر بنده فرامش كند تا شرم ندارد . ( صو )
( 2 ) حا حلم ، ميم ، ملك است .
سوگند ياد كرد ببردبارى و پادشاهى خود كه اين فرو فرستادنست . ( صو )
( 3 ) آمرزنده . ( صو )
( 4 ) و پذيرنده . ( صو )
( 5 ) پيكار نكنند . ( صو )
( 6 ) مفريباند ترا گشتن ايشان . ( صو ) [ در متن « نه فرمودند » خوانده مىشود ]
( 7 ) گروه نوح نوح را و گروهان ديگر از سپس ايشان و آهنگ كردند . ( صو )
( 8 ) و پيكار كردند به ناشايست تا تباه كنند بدان پيكار مر راست را . ( صو )
( 9 ) و همچنين واجب گشت . ( صو )