مىافكند ، و ديگر تكيهگاه خود را خدا داند و امر خود را به دو تفويض نمايد و بر اسباب دنيوى و مردم دنيا اعتماد نداشته باشد كه جز و بال نتيجهء ديگرى عائدش نگردد ، بلكه امر ، و روزى خود را بخواست خدا مفوض دارد تا از نفحات قدس و لحظات انس خدا چيزى كه رنج او را زائل سازد و بمقصودش برسد و امرش اصلاح شود ظاهر و هويدا گردد .
از نظر تحقيق خبرى از حضرت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم رسيده كه خداى متعال بويژه متكفل روزى اهل علم مىباشد باضافهء روزى ديگر مخلوقات كه بر حضرت خود فرض فرموده .
مقصود از اين فرمايش اينست كه غير اهل علم براى كسب ارتزاق بيشتر اوقات نيازمندند كه راهى را در نظر گرفته و كسب كنند ، از آن طرف ارباب دانش مكلف نيستند خويشتن را به زحمت افكنند و پى تحصيل روزى حركت نمايند بلكه بايد از خداى متعال روزى خود را درخواست كنند ، زيرا بر اثر نيكوئى نيت و اخلاص و عزيمت بسوى خدا روزى آنان كفايت مىشود .
در اين خصوص از نظر لطف و يارى خدا وقايع و دقايقى از نخستين هنگام اشتغالم به تحصيل كمالات كه سال نهصد و سى و اندى باشد تا حال كه نيمهء ماه رمضان نهصد و پنجاه و سه است براى من پيشآمد كرده ، كه اگر همه آنها را بنگارش درآورم به جائى رسد كه جز خداى متعال ديگرى نداند روايت فرموده شيخ سابق الذكر ما محمد بن يعقوب كلينى ره باسناد خودش از حسين بن علوان كه گفت ما در محفل دانشى كه براى فراگرفتن علم حاضر ميشديم هنگامى كه در يكى از سفرهاى ما هزينهء سفر روى بسستى نهاد به طورىكه راه چاره مسدود شد ، يكى از رفقا بر حال من رقت نموده گفت در اين هنگام كه كارد به استخوان رسيده اميد تو بكيست ؟ و چه
منية المريد ( فارسى ) — صفحة 70
مساهمون: الشهيد الثاني
ص٧٠