تخطي إلى المحتوى الرئيسي

منية المريد ( فارسى ) — صفحة 216

مساهمون:

ص٢١٦
لازمست خدا را سپاسگزار باشد و از راه شكر نعمت كردگار زيادتى علم و معرفت خود را درخواست كند . در نتيجه كه امتثال اين فرمان نمود و اهليت و شايستگى دانش را به آخرين پايهء كمال رسانيد و برترى او بر ديگران هويدا گرديد چنانچه شهرت يافته و زبان‌زد همگان شد ، بمراتب ديگر كه پس از اين مرحله ميبايست طى كند ارتقا يابد ، و خدا ولى توفيق است .

[ باب دوم در آداب فتوى و مفتى و مستفتى . ]

ما در اين باب آنچه بيشتر مورد لزوم و اهتمام است تذكر مى دهيم ، زيرا كه اين باب وسيع پرعرض و طولى است كه بيش از آنها بايد در اطراف او گفتگو كنيم .

مقدمه

اينك گفتارى بعنوان مقدمه از نظر شما مىگذرد . بديهى است : افتاء ( فتوى دادن ) داراى رتبهء بزرگ و پاداشى بىشمار و برترى بسيار و موقعيتى عالى مىباشد ، زيرا مفتى ( فتوى ده ) ميراث بر ، پيمبران و برپاىدارندهء فرض كفائى است ، و در عين حال در معرض خطا و خطر است ، از اين‌جهت گفته‌اند مفتى نائب خدا است متوجه باش چه ميگويد ، در باب مفتى و آداب فتوى و توقف و دورى از افتاء ، آيات و اخبار و احاديث بسيارى وارد شده كه بخش مهمى از آنها را تذكر ميدهيم .

فتوى از نظر آيات شريفه

خداى متعال ( در سوره نساء آيه صد و هفتاد و پنج ميفرمايد
يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ ) يُفْتِيكُمْ
از تو درباره كلاله استفتا ميكنند بگو خدا فتوى ميدهد بشما .