آنها است در نظر داشته و به دو اشتغال ورزند ، و تا وقتى ممكن است بامور دنيوى سرگرم نشوند ، و اگر تعقيب از دانش منوط بشغل دنيوى است بقدرى كه ضرورت ايجاب مىكند قناعت كرده و خود را از رنج و زحمت برهاند بهتر اينست چون از وظيفهء علمى خود فراغت حاصل كرد باندازهء كه از عهدهاش برميئايد به كار ديگر بپردازد ، از اينجاست كه گفتهاند سرا پاى خود را در راه علم فانى كن ، تا علم اندكى از خود را در دسترس تو گزارد .
حضرت ابو عبد اللّه عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلّم فرمود خداى متعال ميفرمايد : يادآورى از دانش ، ميان بندگان من موجب زندهدلى آنها است تا هنگامى كه امور خود را به حضرت من مفوض دارند .
حضرت باقر عليه السّلام فرمود : خداى ببخشايد بندهء كه : دانش را زنده ميسازد .
پرسيد : زنده ساختن دانش چگونه است ؟ فرمود : مذاكره نمودن با اهل دين و پرهيزكاران .
باز فرمود : يادآورى از علم در است و حفظ اوست ، بخاطر سپردن علم مانند نمازيست كه با شرائطش بجاى آورده شود .
راه پرسش
دوم - شخص متعلم از كسى بطور عيبجوئى و عاجز ساختن پرسش نكند ، بلكه مانند استاد و شاگردى كه : براى خدا سؤال ميكنند پرسش نمايد : آرى در اين سؤالش آگهى از عمل نيكو و رهنمائى و خواهش رهبرى را مراعات نمايد ، زيرا عمدهء تعليم و تعلم از اين موضوع هويدا گردد و درخت معنى را كه از دانش اراده كرده بارور شود ، اما اگر آهنگ او ويژه مراء و جدال باشد ، و دوست داشته كه به رفيق خود پيروز آمده و او را فلج كند