تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نبرد جمل ( فارسى ) — صفحة 637

مساهمون:

ص٦٣٧
هر كه من مولاى او هستم ، اين نيز ولى اوست . پس ياران راستين و پيروان او باشيد ! اين جا بود كه پيامبر فرمود : خداوندا ! دوستارش را دوست بدار و دشمن على را دشمن شمار ! رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) به وى فرمود : « اى حسان ! تا هنگامى كه ما را با زبانت يارى مي‌كني ، روح‌القدس تو را تأييد كند ! » جز اين نيست كه رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) اين دعا را به صورت مشروط انجام داد ؛ بدين سبب كه عاقبت كارش را در سرپيچى مي‌دانست و اگر به سلامت احوالش در آينده آگاه بود ، برايش به صورت مطلق دعا مي‌نمود . همانند اين را خداوند در ستايش همسران رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) انجام داده كه به صورت مشروط آنان را ستايش نموده ؛ زيرا مي‌دانسته كه برخى از آنان از حال نيكوى شايسته ستايش و گراميداشت ، بيرون خواهند رفت . پس فرموده است : يا نِسَاءَ النَّبِىِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّسَاءِ إِنِ اتَّقَيتُنَّ : اى همسران پيامبر ! شما مانند هيچ يك از زنان [ ديگر ] نيستيد ، اگر تقوا پيشه كنيد . ( احزاب : 32 ) خداوند در اين جا آنان را هم‌جايگاه اهل‌بيت ( عليهم السلام ) در گراميداشت و ستايش قرار نداده ، آن جا كه تنها سهم خوراك خود را به بينوا و يتيم و اسير بخشيدند . خداوند درباره على بن ابي‌طالب و فاطمه و حسن و حسين ( عليهم السلام ) كه با وجود نيازشان به آن سهم غذا ، ايثار نمودند ، فرمود : وَيطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيتِيمًا وَأَسِيرًا . إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلاشُكُورًا . إِنَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا يوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا . فَوَقَاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذَلِكَ الْيوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُورًا . وَجَزَاهُمْ بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًا : و به [ پاس ] دوستى [ خدا ] ، بينوا و يتيم و اسير را خوراك كردند . ما براى خشنودى خداست كه به شما مىخورانيم و پاداش و سپاسى از شما نمىخواهيم . ما از خداوندمان از روز عبوسى سخت ، هراسناكيم . پس خدا [ هم ] آنان را از آسيب آن روز نگاه داشت و شادابى و شادمانى به آنان ارزانى داشت . و به [ پاس ] آن كه صبر كردند ، بهشت و پرنيان پاداششان داد . ( انسان : 8 - 12 ) در اين جا ، خداوند پاداش آنان را با قطعيت بيان فرموده و همانند ديگران به چيزى مشروط نكرده ؛ زيرا درباره ديگران تفاوت حال آينده‌شان را مي‌دانسته است . ( الارشاد ، 1 / 176 )