شما دشنام گويند و اميران و شايستگان شما را سفيه بشمارند ؛ زيرا آنان ضعيف هستند . ما فرمان داشتيم كه از آنان دست بداريم ، با آن كه مشرك بودند . اگر مردى زنى را كيفر كند و بزند ، مايه ننگ براى آيندگانش خواهد بود . نشنوم كه هيچ يك از شما به زنى تعرض كند ؛ كه اگر چنين كند ، او را كيفر بدترين مردمان خواهم داد ! »
سپس على حركت نمود . مردى به او رسيد و گفت : « اى اميرالمؤمنين ! دو مرد را بر در خانه ديدم كه به كسى كه سخنانى زشتتر از گفتار صفيه به تو ، گفت ، ناسزا گفتند . » على گفت : « واى بر تو ! شايد عايشه بوده باشد ! » مرد گفت : « آري . دو مرد از آنان بر در خانه ايستادند . يكى گفت : “ اى مادر ما ! سزاى تو از ما نافرمانى بود ! ” و ديگرى گفت : “ اى مادر ما ! توبه كن ؛ كه خطا نمودي . ” آن دو ، عجل و سعد ، فرزندان عبدالله ، از ازديان كوفه هستند . » علي ، قعقاع بن عمرو را به در خانه فرستاد و او كسانى را كه آن جا بودند ، آورد . آن دو مرد را نشان دادند . على گفت : « گردن آن دو را ميزنم ! » سپس گفت : « آن دو را كيفر ميدهم ! » آنگاه ، به هر يك صد ضربه تازيانه زد و عريانشان نمود . ( تاريخ طبري ، 3 / 543 )
دروغهاى اينان درباره ستايش اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) از عايشه و دفاع وى از آن زن ، بسيار است . اگر هم اين گزارش درست باشد و امام آن دو مرد را كيفر كرده باشد ، به خاطر اين نبوده كه عايشه را سرزنش كردهاند ؛ بلكه به دليل انجام اين كار بدون اجازه وى در آن وضعيت خاص بوده است ؛ همان سان كه خودش نيز به نكوهش عايشه نپرداخت ، مگر بعد از آن كه عايشه سخنى گفت ؛ چنان كه در گزارشى خواهد آمد .
2 . ابناثير گويد : آنگاه ، على روز دوشنبه به بصره وارد شد و بصريان با پرچمهاى خود ، با وى بيعت كردند . حتى زخميان و امانيافتگان نيز چنين نمودند . عبدالرحمن بن ابيبكره كه او نيز در ميان امانيافتگان بود ، نزد وى آمد . على به او گفت : « در چه حال است آن كه به انتظار من نشست و از ياريام دست شست ؟ » و مقصودش پدر وي ، ابابكره ، بود . او پاسخ داد : « به خدا سوگند ! وى بيمار است و آرزومند شادمانى توست . » على گفت : « پيشاپيش من حركت كن ! » سپس همراه وى نزد پدرش رفت . هنگامى كه على نزد وى
نبرد جمل ( فارسى ) — صفحة 350
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٣٥٠