تهديد مردم مدين ، نيروى شعيب را تضعيف نكرد و بيم آنها ، شعيب را از عزم خود بازنداشت ، بلكه به آنان گفت : من از دعوت خود دست برنمىدارم ، شما هم هر چه نيرو داريد در آزار و اذيت من به كار گيريد .
شعيب عليه السّلام به آنان اعلام كرد كه در طريق دعوت خويش احساس خستگى نمىكند و براى وصول به هدف خود از نيرويى كه در اختيار دارد استفاده مىكند ، زيرا به نصرت الهى و فتح نهايى اطمينان قلبى دارد و پاداشى شايسته نزد خداوند براى او منظور است ، زيرا خدا بر عمل و رفتار مردم آگاه و بصير است .
شعيب عليه السّلام در دعوت به سوى پرستش خدا سعى فراوان كرد تا از ميان مردم مدين گوشهاى شنوا و قلبهاى بيدارى يافت و عدهء انگشتشمارى به وى گرويدند . قوم چون متوجه اين موضوع شدند ، وحشت وجودشان را فراگرفت و ترسيدند كار شعيب بالا گيرد و نيرومند گردد و دين او منتشر شود و افرادش افزايش يابند ، پس شعيب و پيروان او را به تبعيد از مدين تهديد كردند و گفتند : اگر از دين خويش بيزارى نجوييد و به آيين قوم بازنگرديد ، شما را از شهر بيرون مىكنيم . ولى شعيب به ايشان گفت : آنان كه متابعت مرا نمودهاند با تمام وجود به خداى يكتا ايمان آوردهاند و بركت ايمان با روح آنها درهم آميخته است و هرگز به لجنزار مفاسد بازنمىگردند و از عبادت خداى يكتا دست برنمىدارند .
آرى ، روح پيروان شعيب پس از نجات از گناهان زير بار معصيت نمىرود و پس از بيدارى ديده و دل هرگز در پرتگاه ضلالت سقوط نمىكنند .
عذاب مردم مدين
آنگاه كه شعيب عليه السّلام از هدايت قوم به سوى حق مأيوس شد و دريافت كه آنها به كفر خويش اصرار مىورزند ، از خداى خويش مدد خواست تا كيفر كفر و انكار آنان را با عذابى عاجل برساند .
مردم مدين از حق سرپيچى و متوجه دنيا شدهاند ، از آنچه مقدر خداوند است پا فراتر نهادند و نزد پيروان شعيب رفته و به تهديد آنها پرداختند و پيروان او را از ترك