( 962 ) عثمان بن محمّد از جرير و او از ليث و او از مجاهد روايتى را نقل كرد كه على بن ابى طالب عليه السّلام فرمود :
در قرآن آيهاى است كه احدى غير از من به آن آيهء كريمه عمل نكرده و عمل نخواهد كرد و آن آيهء نجوا
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً
است .
چون اين فرمان يزدان صادر شد ، همگان پيامبر را تنها گذاشته ، ترك كلام و سخن با آن حضرت كردند ، امّا من دينارى نقد همراهم بود آن را به ده درهم تبديل كردم و در هر نجوايى ، درهمى را انفاق كرده با رسول اللَّه به نجوا و گفت و گو نشستم .
چون خداى سبحان تنهايى محمّد مصطفى صلى اللَّه عليه و آله و عقبنشينى مسلمانان را مشاهده كرد ، فرمان خويش را نسخ فرمود و آيه
أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ . . .
را نازل كرد واحدى غير از من به اين آيه عمل نكرد . « 1 » ( 964 ) محمّد بن فضيل از كلبى از ابى صالح نقل كرد ، ابن عباس در توضيح و شرح آيهء نجوا بيان كرده است :
در بين مسلمانان صدر اول مشهور شد نخستين كسى كه بعد از آيهء نجوا با رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله سخن گفت ، على بن ابى طالب عليه السّلام بود ، او دينارى در اختيار داشت ، آن را در راه خدا انفاق كرد ، سپس با نبى صلى اللَّه عليه و آله به نجوا و سخن گفتن پرداخت ، امّا ساير مردم ، چنين كارى نكردند در حالى كه تنها گذاشتن رسول اللَّه براى آنان مشقّت داشت و هم خرج كردن پول و انفاق كردن بر آنان سخت و ناگوار بود . « 2 » ( 966 ) ابو ايّوب انصارى نقل كرده است ، آيهء
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ
هامش
( 1 ) روايت رقم 963 / شواهد التنزيل ، صالح بن عبد اللَّه كرمزى در كتاب تفسير از قول جرير از ليث از مجاهد از على عليه السّلام نقل كرد كه الفاظ و متن روايت با اين روايت يكى است .
( 2 ) روايت رقم 965 / شواهد التنزيل از طريق سفيان از سليمان احول از مجاهد با همين متن و الفاظ نقل گرديد .
و همچنين راويان ديگرى از ليث مطابق همين روايت راى نقل كردند و همچنين شبل بن عبّاد از ابى نجيح اين روايت را نقل كرد و همچنين حبّان از ليث از مجاهد هم اين روايت راى نقل كرد .