( 949 ) ابن ابى نجيح از مجاهد نقل كرد ، بر طبق آيات بالا مناجات رايگان با رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله ممنوع شد و سخن گفتن و نجوا كردن با مصطفى صلى اللَّه عليه و آله منوط به صدقه دادن شد ، جز على عليه السّلام ، همه اصحاب خود را پنهان كردند و از سخن گفتن با رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله بازماندند ؛ امّا على عليه السّلام دينارى نقد داشت آن را در راه خدا صدقه داد و به نجواى خود با نبى صلى اللَّه عليه و آله ادامه داد . تا اين كه آيات رخصت نازل شد و نجواى بدون صدقه را آزاد گذاشت .
( 950 ) سليمان احول از مجاهد در شرح آيه
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً . . .
گفت :
به مسلمانان از مهاجر و انصار امر شد هر كسى قصد سخن گفتن و نجوا با رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله را داشته باشد ، ابتدا صدقه را به اهلش برساند ، سپس با نبى صلى اللَّه عليه و آله سخن بگويد .
نخستين كسى كه صدقه داد و با مصطفى صلى اللَّه عليه و آله سخن گفت ، على بن ابى طالب عليه السّلام بود .
احدى غير او با صدقه دادن با آن حضرت سخن نگفت .
آن گاه آيه ديگرى نازل شد و اين حكم را برداشت و اجازه نجوا با رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله را بدون صدقه صادر فرمود .
( 951 ) ليث از مجاهد نقل كرد ، على عليه السّلام فرمود :
در قرآن آيهاى وجود دارد كه هيچ كسى قبل از من به آن عمل نكرد و بعد از من هم احدى به آن آيه عمل نخواهد كرد و آن آيهء نجواست ؛ چون آن آيه ، نجوا با نبى صلى اللَّه عليه و آله را بدون صدقه ممنوع كرد ، من يك دينار داشتم آن را به ده درهم تبديل كردم و هر گاه اراده سخن گفتن يا نجوا و پرسش با آن حضرت را مىكردم درهمى صدقه مىدادم . تا اين كه درهمها تمام شد و آيه
فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
نازل شد و آن حكم را نسخ كرد .
( 954 ) علىّ بن علقمه از علىّ بن ابى طالب عليه السّلام نقل كرده است كه چون آيه شريفه
إِذا