فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً
در باره على عليه السّلام نازل شد .
آن زمان كه همه مسلمانان از ترس انفاق به گوشهاى پنهان شدند ، على عليه السّلام ده بار با رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله نجوا كرد و در هر نجوايى يك دينار در راه خدا انفاق كرد .
( 967 ) ابو زبير از جابر بن عبد اللَّه انصارى نقل كرد ، « 1 » در جنگ طائف ، رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله با على عليه السّلام در مكان خلوتى به نجوا پرداختند ؛ چون آن گفت و گو و مجالست طولانى شد ، عدّهاى از مسلمانان گفتند چه نجواى طولانى با يك ديگر دارند ! رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله فرمود : ما انا انتجبيته و لكنّ اللَّه انتجاه .
من با او نجوا نمىكردم بلكه خداى سبحان با او نجوا و گفت و گو مىكرد « 2 » .
[ 171 ]
لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَ يُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
. ( مجادله / 22 ) قومى را نيابى كه به خدا و روز بازپسين ايمان داشته باشد ( و ) كسانى را كه با خدا و رسولش مخالفت كردهاند - هر چند پدرانشان يا پسرانشان يا برادرانشان يا عشيرهء آنان باشند - دوست بدارند . در دل اينهاست كه ( خدا ) ايمان را نوشته و آنها را با روحى از جانب خود تأييد كرده است ، و آنان را به بهشتهايى كه از زير ( درختان ) آن جويهايى
هامش
( 1 ) روايت فوق در توضيح و تفسير نجوا نيست . بلكه نقل يك فضيلت از فضايل بىشمار على عليه السّلام است كه به مناسبت در اين جا ذكر شد .
( 2 ) روايت 968 / شواهد التنزيل ، از جابر بن عبد اللَّه انصارى همين گونه نقل شده است .
فقط تغييراتى جزئى در متن روايت است كه ابو بكر و عمر وقتى مناجات آن دو طولانى شد ، سؤال كردند و رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله فرمود :
ما أنا ناجيته بل اللَّه ناجاه .