به دادن صدقه نموده ، كه كنايه از شكستن انانيّت است ، كه آن ضدّ رسول و سختىدهندهى رسول صلّى اللّه عليه و آله است و با شكستن انانيّت تا حدودى به مقدار اندك تناسب و توافق با رسول صلّى اللّه عليه و آله حاصل مىشود .
و لذا از گفتگوى با او تحت تأثير قرار مىگيرد ، علاوه بر آن در تصدّق نمودن به دستور خدا نفع فقرا و مسّ دست رسول صلّى اللّه عليه و آله و تعظيم او و امتثال امر خداى تعالى است و نيز موجب كسر و شكستن انانيّت است كه آن شبكهى شيطان و بزرگترين معصيت براى انسان است ، ضمن اينكه صدقه دادن موجب مىشود كه مخلص از غير مخلص شناخته شود .
از على عليه السّلام روايت شده : در كتاب خدا آيهاى است كه قبل از من كسى به آن عمل نكرده و بعد از من نيز كسى به آن عمل نخواهد كرد ، آن آيهى نجواست .
من دينارى داشتم آن را به ده درهم فروختم و هرگاه كه با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نجوا مىكردم در هر نجوا يك درهم صدقه مىدادم ، پس آن آيه را قول خداى تعالى :
« أَ أَشْفَقْتُمْ »
تا قول خدا :
« خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ »
نسخ نمود « 1 » .
[ ذلِكَ ]
آن تصدّق يا آن تناجى و نجوا .
[ خَيْرٌ لَكُمْ ]
زيرا دخالت آن تصدّق در نجاح و موفقيّت و در تاثيرپذيرى از محاوره و گفتگوى با رسول صلّى اللّه عليه و آله بيشتر است .
[ وَ أَطْهَرُ ]
تصدّق از پليدى ، انانيّت ، حبّ مال و رغبت دنيوى پاكيزهتر است كه اين صدقه براى شما بهتر و پاكيزهتر است .
فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا
اگر صدقهاى پيدا نكرديد كه در مقابل
هامش
( 1 ) تفسير جامع ج 7 ص 91 - 92 .