با آنكه نبايستى پروردگارش را كه موصوف به آن موصوف سهگانه است فراموش مىكرد . مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ لفظ « وسواس » با كسرهى واو مصدر « وسوس » است و « وسواس » با فتح واو اسم مصدر است كه به معناى مصدرى خودش مىباشد . سپس قول خداى تعالى : الْخَنَّاسِ بدل از آن است كه به صورت بدل اشتمال . يا لفظ « وسواس » به معناى « موسوس » است كه در اين صورت « الخنّاس » صفت او مىشود و « موسوس » را از جهت مبالغه وسواس ناميدهاند و « الخنوس » به معناى تأخّر و عقب ماندن يا غيبت و حضور نداشتن است . و چون از عادت شيطان وسوسهانگيز كنارهجويى از انسان يا غايب شدن هنگام ذكر خداست خنّاس ناميده شده است . الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ وسوسه حديث نفس و حديث شيطان است به چيزى كه خير و نفعى در آن نيست و كلمهى « وسوس » با « له » و « اليه » مىآيد . وسوس له ، يعنى به نفع او وسوسه كرد ، وسوس اليه : براى او وسوسه كرد ) . مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ لفظ « من » تبعيضيّة است و طرف حال از « وسواس » بنا بر آنكه وسواس به معناى موسوس باشد . يا لفظ « من » ابتدائيّه است و ظرف نيز حال است بنا بر آنكه به معناى مصدر باشد . يا « من ابتدائيّه است و ظرف متعلّق به « يوسوس » يعنى مورد
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى )ج ١٤ — صفحة 677
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٦٧٧