خداوند ، پروردگارتان ، پروا كنيد ، آنان را از خانههايشان بيرون مكنيد و خودشان هم بيرون نروند ، مگر آنكه مرتكب كار ناشايست آشكارى شوند ، و اينها احكام الهى است و هر كس از [ حد و مرز ] احكام الهى تجاوز كند ، به راستى در حقّ خود ستم روا داشته است ، چه دانى باشد كه خداوند بعد از اين كارى تازه پديد آورد .
پس چون به پايان عدّهشان نزديك شوند ، يا به نيكويى نگاهشان داريد [ و رجوع كنيد ] ، يا با خير و خوشى از آنان جدا شويد ، و [ بر اين كار ] دو [ شاهد ] عادل از ميان خودتان را شاهد بگيريد ، و شهادت را براى خداوند بر پا داريد ، اين است كه هر كس از شما به خداوند و روز بازپسين ايمان داشته باشد ، بدان اندرز داده شود ، و هر كس كه از خداوند پروا [ و پارسايى پيشه ] كند ، [ خداوند ] براى او بيرونشدى بگذارد .
و او را از جايى كه گمان نمىبرد ، روزى رساند ، و هر كس بر خداوند توكّل كند ، همو وى را كافى است ، بىگمان خداوند سررشتهدار كار خويش است ، به راستى كه خداوند براى هر چيز اندازهاى نهاده است .
و از زنان شما كسانى كه از حيض مأيوسند ، اگر در كارشان شك داريد ، بدانيد كه عدّهى آنان سه ماه [ سه پاكى ] است ، همچنين [ است امر ] زنانى كه حيض نديدهاند ، و بارداران ، سر آمد عدّهشان اين است كه وضع حمل كنند ، و هر كس از خداوند پروا كند ، [ او ] در كارش آسانى پديد آورد .
اين امر الهى است كه به سوى شما نازلش كرده است ، و هر كس از خداوند پروا كند ، سيّئاتش را از او مىزدايد و پاداش او را بزرگ گرداند .
آنان را در همانجا كه خود سكنا داريد ، در حد وسعتان سكنا دهيد و به آنان زيان مرسانيد كه عرصه را بر آنان تنگ بگيريد و اگر [ مطلقات ] باردار باشند ، خرجشان را بدهيد تا آنكه وضع حمل كنند ، و اگر براى شما [ نوزاد را ] شير دادند ، پس اجرتشان را بپردازيد و در ميان خود به نيكى رايزنى كنيد ، و اگر به توافق نرسيديد [ زن ] ديگرى او را شير دهد .
تا توانگر بر وفق توان خود خرج كند و كسى كه روزىاش تنگ شده است ، در همان حد كه خداوند به او بخشيده است خرج كند ، خداوند بر هيچ كس جز بر وفق آنچه به او بخشيده است ، تكليف نمىكند ، چه بسا خداوند پس از تنگنا ، آسايش مقرّر دارد .
و چه بسا شهرها كه [ اهلى آن ] از فرمان پروردگارش و پيامبران او سر پيچيدند ،
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 213
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٢١٣