گزارده شود ، در زمين پراكنده شويد [ و به راه خود برويد ] و [ روزى خود ] از بخشش الهى بجوييد و خداوند را بسيار ياد كنيد ، باشد كه رستگار شويد .
و [ غافلان ] چون دادوستدى يا سرگرمىاى ببينند ، پراكنده شوند و به سوى آن بشتابند و تو را ايستاده رها كنند ، بگو آنچه نزد خداوند است از سرگرمى و از داد و ستد بهتر است ، و خداوند بهترين روزىدهندگان است .
تفسير
يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ
هر چه در زمين و آسمانهاست همه به تسبيح و ستايش خدا مشغولند .
وجه آوردن لفظ ماضى در سورههاى سابق و آوردن مضارع در اين سوره و سورهى تغابن گذشت .
الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ
كه پادشاهى منزّه و پاك مقتدر . بيان قدس خداى تعالى : و فرق بين تقديس و تسبيح او در سورهى بقره در طىّ تفسير قول خداى تعالى :
« وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ »
گذشت .
الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ
داناست .
توصيف به اين اوصاف براى بيان علّت تسبيح همهى اشيا نسبت به خداوند است و همهى الفاظ
« الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ »
با رفع خوانده شده بنا بر آنكه مدح باشد .
هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ
اوست خدايى كه ميان عرب امّى پيغمبر بزرگوار از همان مردم برانگيخت .
اين جمله از ما قبلش منقطع است و بيان امتنان بر امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و تمهيد و مقدّمهى كنايهاى است كه مىآيد .