سورة الشعراء مكية . و هى مائتان و سبع و عشرون آية
[ ترجمه ]
بنام خداى بخشايندهء مهربان
1 - اين حروف معجم است
2 - اينست آيتهاى قرآن هويدا « 1 »
3 - مگر توى كشنده تن خويش را كه « 2 » نه باشند ايشان گرويدگان
4 - اگر خواهيم فرو فرستيم برايشان از آسمان آيتى تا بگردد گردنهاشان آن را فرمان برداران « 3 »
5 - و نه آيدشان از ياد كارى از خداى بخشاينده از تو تا نه باشند « 4 » از آن روى برگردانيدگان
6 - بدرستى كه بدروغ داشتند سخنان ما زود بيايدشان آگاهى از آنچه هستند بدان و افسوس همى كنند « 5 »
هامش
( 1 ) ط ، طول ويست . س ، سناى ويست . م ، ملك ويست . سوگند ياد كرد بفضل خود و برداشتگى خود و پادشاهى خود . اين آيتهاى نامهء ويست پيدا كننده . ( بو ) - طا طولست و سين سنگست و ميم ملكست كه اين آيتها نامهى است پيدا كنند . ( آ ) به طول و سنا و ملك ايزد جل جلاله سوگند كه ياد كرد بفضل خود كه اينست آيتهاى كتاب هويدا . ( صو )
( 2 ) مگر تو هلاك خواهى كرد تن خويش را بدانك . ( بو . آ )
( 3 ) نشانى يعنى عذابى تا بباشد گردنهاى ايشان مر آن را فرو شكسته . ( بو ) - نشانى تا بباشد گردنهاى ايشان فرو شكسته . ( آ ) - تا باشد گردنهاشان آن را فرمان بردار .
( صو )
( 4 ) و نه آمد بايشان هيچ ياد كردى از خداى عز و جل تازه و نو مگر باشند .
( بو ) - و نيامد بايشان هيچ ياد كردى از خداى مهربان تازه تا مگر باشند . ( آ )
( 5 ) خبرهاى آنچه بوى فسوس داشتند . ( آ ) - خبرهاى آنچه بودند بوى فسوس همى كردند . ( بو )