[ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ ]
و نورى از پرتو قرآن شما را عطا كند كه بدان نور راه ( بهشت ابد ) پيماييد .
مقصود از نور صورت ولىّ امر است كه با بيعت خاصّ در قلب بيعتكننده داخل مىشود و از آن تعبير به ايمان مىشود كه داخل در قلب است .
هرگاه آن صورت از حجابهاى هواها و وابستگىها بيرون رود نور آن ظاهر مىشود ؛ به نحوى كه انسان از نور خورشيد بىنياز مىشود و زمين با نور پروردگارش اشراق مىكند كه اشاره به ظهور آن صورت روشنى آن و شناخت على عليه السّلام به نورانيّت است كه آن معرفت خداست .
و اين معرفت حاصل نمىشود مگر براى مؤمنى كه قلبش به ايمان امتحان شده كه عبارت از ظهور اين صورت است .
و آنگاه كه آن صورت از حجابهاى نفس و وابستگىهايش خلع شد صاحب آن صورت از تمام ما سواى آن بىنياز مىشود .
و آن صورت قرين يارى و نزول ملايكه مىشود و ظهور آن صورت همان نزول سكينه و آرامش است .
و لذا خداى تعالى فرمود :
نُوراً تَمْشُونَ بِهِ
چه آن صورت همان فعليّت اخير انسان است .
و همهى كارهاى آن چيز با فعليّت اخير محقّق مىشود ، پس خداوند با آن بيعت نور مخفى يا آشكار قرار مىدهد كه جميع حركات و سكنات و عبادات و مكاسب او با همان نور محقّق مىشود .
[ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ]
با آن نور شما را مىبخشد ، چه اين نور باعث غفران و بخشش خدا است ، زيرا خداى تعالى حيا مىكند امّتى را عذاب