كند كه امامت امام عادل از جانب خدا را پذيرفتند و به آن گردن نهادهاند ، اگر چه امّت در اعمال و افعال فاجر و فاسق باشند .
[ وَ اللَّهُ غَفُورٌ ]
خصلت خداى تعالى بخشش است خواه موجب بخشش وجود داشته باشد ، يا نه پس كسى كه در او مادّهى مغفرت و بخشش كه همان ولايت است باشد لا محاله بخشيده مىشود .
[ رَحِيمٌ ]
خصلت او رحمت است خواه موجب آن باشد ، چه نباشد .
و لفظ « نور » گاهى تفسير به امام شده كه به او تأسّى و اقتدا مىكنند .
از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : مقصود از دو سهم و نصيب از رحمت او حسن و حسين عليهما السّلام مىباشند و مقصود از
« نُوراً تَمْشُونَ بِهِ »
امامى است كه به او اقتداء مىكنند .
و در روايتى آمده است : نور على عليه السّلام است .
[ لِئَلَّا يَعْلَمَ أَهْلُ الْكِتابِ ]
تا اهل كتاب بدانند لفظ « لا » در « لئلّا » زايده است ، يعنى آن همان است كه دربارهى نزول آيه ذكر شد ،
يَعْلَمَ أَهْلُ الْكِتابِ
يعنى يهود و نصارى .
[ أَلَّا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ ]
كه آنها به هيچ از رحمت و فضل خدا دستى ندارند .
دربارهى نزول اين آيه بعضى گفتهاند :
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله جعفر را با هفتاد سوار به سوى نجاشى فرستاد كه او را دعوت به اسلام كند ، اينان پيش نجاشى رفتند و او را دعوت به اسلام كردند ، او اجابت كرد و ايمان آورد .
پس جعفر خواست برگردد و جماعتى از اهل مملكت نجاشى كه ايمان آورده بودند ، عدد آنان چهل نفر بود گفتند : به ما اجازه بده پيش