« تخشع » و التفات از غيبت باشد ، مىتواند نهى باشد و عطف به اعتبار معنا و التفات ، تقدير آيه چنين مىشود : ( لا يقفوا و لا يكونوا ) .
[ كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ ]
زمان وقوف و ايستادن در مقامشان طول كشيد ، ترقّى به مقاماتى كه از آنها مفقود است نكردند .
[ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ ]
بيشتر آنها منافق شدند ، و فاسق گشتند ، و از حكم امامشان خارج شدند .
از امام صادق عليه السّلام روايت شده : معناى اين آيه اين است كه در امام قائم عليه السّلام چنين باشد ، يعنى اين آيه دربارهى مؤمنين در زمان غيبت نازل شده و خداوند با اين آيه آنها را بر حذر داشته كه به سبب وقوف بر مقام واحد و عدم خروج به مقامات بالاتر منافق شوند ، مانند منافقين زمان محمّد صلّى اللّه عليه و آله كه به سبب وقوف در يك مقام و خارج نشدن از آن به مقامات بالاتر منافق شدند ، چه به آنان كتاب نبوّت داده شد و قبل از مؤمنين آن را پذيرفتند و قبول كردند .
[ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يُحْيِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها ]
بدانيد كه زمين را خدا پس از مرگ زنده مىگرداند .
گويا بعد از آنكه مؤمنين را از وقوف بر حذر داشت و آنها را بر اين وقوف توبيخ كرد گروهى از واقفين و توقّفكنندگان از رحمت مأيوس شدند و گفتند : بنا بر اين براى ما جز قساوت دلها چيزى نيست .
پس خداى تعالى براى از بين بردن يأس و نااميدىشان و ترجيح دادن جانب اميد و رجا فرمود : بدانيد كه خداوند زمين قلوب مؤمنين را با ذكر خدا در دنيا يا با نور امام در آخرت زنده مىكند پس از روح خدا