پس هر كس آن را مىبيند ، صاحب نور نيز آن را مىبيند و مىبيند كه آن كيفيّت به صورت امامش در پيش رويش راه مىرود ، اختيار پيش رو و سمت راست بدان جهت است كه آن صورت نورانى است و استنارهى از آن به مقدارى كه بر او ظاهر شود ، پشت سر مؤمن دنياست كه ظلمانى و تاريك است و شمال او ملكوت سفلى است كه آن تاريكترست و نورانى با ظلمانى تناسب ندارد .
پيش روى او عالم غيب است كه آن نور محض است ، سمت راست او عالم ارواح پاك است كه آن نيز نورانى است و گاهى آن نور بر سالك ظاهر مىشود ، و آن هنگامى است محبّت او شدّت بگيرد ، در سلوك خود استقامت نمايد و با مرگ اختيارى بميرد ، اين همان مطلبى است كه صوفىها مىگويند مبنى بر اينكه سالك بايد در سلوك خود به حصول حال حضور اهتمام بورزد .
و اين همان شناخت على عليه السّلام به نورانيّت است كه آن معرفت خداست ، اين همان است كه حضور و سكينه و فكر ناميده شده و اين همان ذكر حقيقى خداست .
[ بُشْراكُمُ الْيَوْمَ ]
تو مىگويى يا ملايكه مىگويند ، يا به آنها گفته مىشود : امروز بر شما بشارت باد .
[ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها ]
بهشتى كه نهرها زير درختانش جارى است بشارت باد .
در آخر سورهى آل عمران به اين جريان نهرها از زير بهشتها گذشت .
[ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ]
و اين همان سعادت و فيروزى بزرگ شماست .