تعالى اين آيه را نازل فرمود :
وَ تَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ
[ فَلَوْ لا إِذا بَلَغَتِ ]
نفسها يا روحها وقتى به حلقوم برسند .
[ الْحُلْقُومَ وَ أَنْتُمْ ]
شما اى كسانى كه روحهايتان به حلقوم رسيده ، يا شما اى اهل كسانى كه در حال احتضار هستند .
[ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ ]
در آن هنگام شما به احوال خود و خروج روحهايتان نظر مىكنيد ، يا به حال محتضرها و خروج روحهايشان نظر مىكنيد و مىبينيد نمىتوانيد روحها را به بدنها باز گردانيد .
[ وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ ]
در آن هنگام ما به محتضر از شما نزديكتريم .
[ مِنْكُمْ ]
از شما نزديكتريم و وجه نزديكتر بودن خدا اين است كه قرب و نزديكى مردم به محتضر قرب مكانى است كه مشتمل بر جدايى و فراق و غايب شدن است به خلاف قرب و نزديكى خداى تعالى كه قرب او به اشيا قرب مقوّم است مانند قرب فصل نسبت به نوع خود و اين چنين نزديكى و قرب در مورد هيچ شيئى از اشيا نسبت به شيئى از اشياء محقّق نمىشود مگر براى مقوّم نسبت به متقوّم ، كه مقوّم نسبت به آن چيزى كه مقوّم آن است از خود آن چيز نزديكتر است .
و لذا خداى تعالى به اشيا از خود آنها نزديكترست .
[ وَ لكِنْ لا تُبْصِرُونَ ]
شما ما را نمىبينيد يا نزديكتر بودن ما را نمىبينيد .
[ فَلَوْ لا إِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ]
اگر شما بدون پاداش بوديد ، يا بدون محاسبه و حساب بوديد ، يا اگر مملوك نبوديد ، چه لفظ « دين » به معناى پاداش ، خوارى ، درد ، حساب ، قهر و غلبه ، استعلا ، تسلّط ، حكم ،