از امام صادق عليه السّلام آمده است :
« أَنْ أَقِيمُوا »
و
« لا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ »
كنايه از امير المؤمنين عليه السّلام و
« ما تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ »
يعنى ولايت على عليه السّلام و لفظ « من يشاء » كنايه از علىّ عليه السّلام است .
اخبار فراوانى با اين مضمون يا نزديك به اين مضمون وارد شده است و چون قرآن داراى وجوه بسيارى است اين وجه بهترين وجوه به حساب مىآيد .
وَ ما تَفَرَّقُوا إِلَّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُمْ
پس از آنكه علم به صحّت دينشان پيدا كردند ، يا علم به صدق و راستى خلافت علىّ عليه السّلام پيدا كردند ، بعضى آن را از روى علم قبول و بعضى نيز از روى حسد انكار نمودند .
[ وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى ]
اگر مشيّت و قضاى حتمى الهى نبود كه همان موجب مهلت تا مدّت معيّنى بود .
[ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ]
منكران را نابود و هلاك مىساخت ، پذيرفتگان را از بين منكرين راحت و خلاص مىكرد .
[ وَ إِنَّ الَّذِينَ أُورِثُوا الْكِتابَ مِنْ بَعْدِهِمْ ]
و آنان كه بعد از پيامبران و امّتهاى آنها وارث كتاب شوند .
[ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ ]
پيش از اين عبارت
« بَغْياً بَيْنَهُمْ »
بود به معناى ظلم و ستم روا داشتن بعضى بر بعضى و آن هنگامى بود كه برترى امير المؤمنين عليه السّلام را مىديدند ، اكنون :
« لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ »
آمده است كه كنايه از كسانى است كه امر و دستور رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را شكستند و نقض كردند .