[ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ ]
خداوند روزى را بر كسى كه بخواهد گشايش مىدهد و به اندازهى استعداد شخص به او روزى مىدهد .
[ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ]
خداوند بر همه چيز آگاه و عالم است ، پس مقدار استحقاق و استعداد هر كس را مىداند .
[ شَرَعَ لَكُمْ ]
خداوند براى شما راه و جادّه قرار داده .
[ مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً ]
در هر يك از جملههاى قبلى احتمال داده مىشود از قول رسول صلّى اللّه عليه و آله باشد يا آغاز كلام از جانب خدا باشد ، چنانچه به آن اشاره كرديم . و قول خداى تعالى :
[ وَ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ ]
عطف بر
« ما وَصَّى بِهِ نُوحاً »
است به صورت عطف مفرد .
و ممكن است جمله مستأنف از جانب خدا باشد ، خواه جملههاى گذشته از جانب خدا باشد يا از جانب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله .
و در اين صورت اين جمله مبتداء مىشود ، خبر آن جملهى
« أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ »
يا
« كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَ »
مىباشد .
و ضميرى كه به مبتداء بر مىگردد در لفظ « كبر » مستتر است و لفظ
« ما تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ »
بدل از آن مىباشد .
[ وَ ما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى وَ عِيسى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ ]
لفظ « أن » تفسيرى يا مصدرى است ، لفظ « الدّين » بر طريق به سوى خدا اطلاق مىشود ، راه به سوى خدا از نظر تكوين ولايت تكوينى و از جهت تكليف ولايت تكليفى است و گاهى به علىّ عليه السّلام تفسير شده است .