[ تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْ فَوْقِهِنَّ ]
نزديك است كه آسمانها از فراز آسمانها يا از بالاى زمينها از هم شكافته شود .
[ وَ الْمَلائِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ ]
اين جمله عطف بر « السّماوات » است ، به صورت عطف مفرد ، لفظ « يسبّحون » مستأنف است يا اين جمله با لفظ « يسبّحون » عطف بر اسم مقدّر و « تكاد » خبر آن مىباشد .
يا اين جمله بر محلّ
« تَكادُ السَّماواتُ
. . . تا آخر آيه » معطوف است .
[ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِمَنْ فِي الْأَرْضِ ]
و بر مؤمنين زمين از خدا آمرزش مىطلبند ، كه عقلاى حقيقى همان مؤمنين هستند و غير مؤمنين ملحق به چهارپايان مىباشند چنانچه در سورهى مؤمن در ضمن آيهى
وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا
گذشت .
قمى گفته است : استغفار مخصوص مؤمنين از شيعه است كه توبه كرده باشند ، لفظ آيه عامّ ولى معنايش خاص مىباشد ، شايد مقصود قمى از توبهكنندگان كسانى هستند كه در ضمن بيعت خاصّ توبه كرده باشند .
از امام صادق عليه السّلام آمده است : ملايكه براى مؤمنين كه در زمين هستند استغفار مىكنند ، زيرا مؤمن وقتى به صورت بيعت خاصّ ولوى بيعت كرد در قلب او يك كيفيّت الهى حاصل مىشود كه آن به منزلهى وزش بوى خوش است و همين گوهر الهى باعث مىشود كه فرشتگان آسمان به او توجّه كنند ، فرشتگان زمين دورش را گرفته و از خدا بخواهند كه بديها و عيبهايش را بپوشاند ، خود ملايكه نيز عيبهاى او را مىپوشانند و از ظاهر شدن بدىها و عيبها جلوگيرى مىكنند .
ولى در مورد غير مؤمن ملايكهى آسمانى توجّه و التفاتى